ซึ่งมองเห็นได้อย่างชัดเจน
ทว่านี่ไม่ใช่ตัวอักษรย่อที่ใช้ในปัจจุบัน แต่เป็นตัวอักษรโบราณรูปแบบหนึ่ง
รัฐต้าซย่ามีประวัติศาสตร์มาอย่างยาวนานราวๆ ห้าพันปี
ลำพังแค่ราชวงศ์ต้าซย่าก็กินเวลามานานกว่าพันปีแล้ว ดังนั้นรูปแบบตัวอักษรจึงมีความซับซ้อน
กระทั่งมาถึงยุคสมัยของฮ่องเต้อิ้นถึงรวบรวมตัวอักษรเป็นหนึ่งเดียว จากนั้นก็ค่อยๆ เปลี่ยนตัวอักษรให้เขียนง่ายขึ้น
แต่วัฒนธรรมจะเลือนหายไปไม่ได้ มีตัวอักษรโบราณบางชนิดสูญหายไปแล้ว จึงมีผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาทำการวิจัยตัวอักษรโบราณเหล่านี้โดยเฉพาะ
จั่วเสียนอวี้เป็นอัจฉริยะที่ได้รับการเลี้ยงดูฟูมฟักมาจากตระกูลจั่วเป็นอย่างดี นอกจากเรื่องการบริหารธุรกิจแล้ว เธอยังเคยเรียนวัฒนธรรมโบราณของประเทศมาด้วย
บวกกับตัวอักษรโบราณชนิดนี้ใช้กันอย่างแพร่หลายในยุคของฮ่องเต้อิ้น เธอย่อมจำมันได้ดี
ทว่าสำหรับจั่วฉิงหย่าแล้ว นั่นเป็นเพียงลายขีดเขียนแปลกๆ เท่านั้น
“พี่สอง พี่ว่าซือฝูชิงซื้อขยะอะไรของยัยนั่น” จั่วฉิงหย่าดูแคลน “พอได้เงินสองพันล้านมาอยู่ในมือก็ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย”
“เหลวไหล” จั่วเสียนอวี้มุ่นคิ้วพูดเสียงเย็นชา “ของแปลกอะไรกัน เธอจะไปเข้าใจอะไร”
พอจั่วฉิงหย่าถูกตำหนิโดยไร้ต้นสายปล
