็กชิ้นน้อยเสร็จถึงโยนทิ้งขยะไป
ในกล่องเป็นกระดาษยันต์ที่จีสิงจือส่งให้เธอ มีทั้งหมดสิบแผ่น
ทุกแผ่นล้วนถูกยัดอยู่ในถุงกำยานหอม ซึ่งสะดวกในการพกพา
ซือฝูชิงหยิบชิ้นหนึ่งเก็บเข้าใส่กระเป๋าตัวเอง จากนั้นก็เดินไปที่ลานจอดรถที่อยู่ด้านหลังอย่างช้าๆ
ไม่นานเธอก็หารถของอวี้ซีเหิงเจอแล้วขึ้นรถทันที
อวี้ถังที่นั่งข้างคนขับหันมาแล้วยื่นมือมาหาพร้อมน้ำตาคลอเบ้า “ชิงชิง เธอดูสิว่าอาเก้าใจร้ายจริงๆ พรากเราสองคนออกจากกันอีกแล้ว”
ซือฝูชิงยื่นมือออกไปปลอบใจเธอ ส่วนอีกมือหนึ่งกำลังตอบกลับข้อความ
จี : [ได้รับของหรือยังๆ พี่ใหญ่ตอบกลับหน่อย!]
NINE : [ได้รับแล้ว นายซ่อนตราประทับของนายไว้บ้างไม่ได้หรือไง]
จี: [นั่นเป็นสัญลักษณ์ว่าไม่ใช่ของปลอม ด้านบนครอบด้วยพลังหยินหยางของฉัน หากใครแตะต้องมัน ฉันก็จะรับรู้ได้เลยทันที]
จี: [เธอคิดดูสิ ฉันเก่งขั้นเทพขนาดนี้ ถ้ามีใครขโมยกระดาษยันต์ที่ฉันส่งไปให้เธอจะทำยังไง]
ซือฝูชิง : […]
เธอก้มมองกล่องในมือที่มีลายตัวหนังสือที่เขียนว่า ‘เทกระจาด ลดกระหน่ำ’ อย่างเงียบๆ รวมถึงสโลแกน ‘บำรุงทุกอณูไต ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข’ ที่เขียนยาวเป็นพรวน
มีใครอยากขโมยพัสดุแบบนี้บ้าง!
ขนาดเธอเองยัง