้าตำแหน่ง ดังนั้นการแข่งขันจึงดุเดือดมาก
หากคิดจะรวบหกที่ในทีเดียว ซือฝูชิงบ้าและมั่นใจในตัวเองมากขนาดไหนถึงกล้าพูดขนาดนี้ได้
ตรงๆ ก็คือไม่รู้จักประมาณตน แถมพูดจาเป็นตุเป็นตะเองอีกต่างหาก!
[แม่เจ้า เด็กฝึกในมือได้เดบิวต์หมดเลยงั้นเหรอ ซือฝูชิงบ้าไปแล้วหรือฉันหูฝาดไปเองกันแน่]
[หืม ซือฝูชิงบ้าไปแล้วจริงๆ ถ่อมตัวสักหน่อยเถอะ]
[ถึงจะบ้าแต่ก็ควรดูภูมิตัวเองบ้าง ทำให้เด็กฝึกทั้งหกคนได้เดบิวต์เหรอ แม้แต่ตัวท็อปของวงการยังไม่กล้าพูดเลย]
“เมนเทอร์ซือ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากเดิมพันกับคุณหรอกนะ” หลินชิงเหยียนมุ่นคิ้ว “แต่เอาอนาคตของเด็กฝึกมาเดิมพันแบบนี้คงจะไม่ดีเท่าไร”
“หืม?” ซือฝูชิงเลิกคิ้ว “คุณมองแต่เรื่องอนาคต ส่วนฉันมีความมั่นใจว่าจะทำให้เด็กฝึกของฉันเดบิวต์ได้ งั้นคุณก็ไม่ได้เรื่อง ในเมื่อเป็นแบบนี้…”
เธอเหลือบมองหลินชิงเหยียนแวบหนึ่งพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เด็กฝึกจะเรียนกับคุณไปเพื่ออะไร ก็ไม่ใช่เพื่อได้เดบิวต์หรอกเหรอ”
สุดท้ายหลินชิงเหยียนก็สีหน้าเปลี่ยน
เธอใช้เล็บจิกกลางฝ่ามือ รอยยิ้มบนใบหน้าใกล้รักษาไว้ไม่ได้เต็มที “เพราะไม่รู้ว่า ถ้าเมนเทอร์ซือแพ้ขึ้นมาจะเป็นยังไงต่างหาก”
“ถ้าฉันแพ้ก็ไลฟ์สดล้าง
