เร็วที่สะดุดล้ม ต่อให้หน้าไม่คะมำก็เลี่ยงที่จะนอนแอ้งแม้งเป็นสิบวันถึงครึ่งเดือนได้ยาก
เฟิ่งซานจับจ้องไปทางลู่วิ่งแข่งขันพร้อมพูดขึ้นว่า “พี่เก้า!”
อวี้ซีเหิงยังคงใช้มือเท้าคาง
แต่นิ้วมืออีกข้างชี้ขึ้น จากนั้นก็มีไอเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากอาวุธลับ
ชั่ววินาทีที่สวี่ซีอวิ๋นใกล้ถูกชนกระเด็น จู่ๆ ขาของมู่เหยี่ยก็อ่อนยวบอย่างควบคุมไม่อยู่
เขาสะดุดล้มอย่างแรงจนเกิดเสียง พลั่ก! ดังสะเทือนไปทั่วบริเวณ
สวี่ซีอวิ๋นที่อยู่ด้านข้างกระโดดหลบได้ทันท่วงทีอย่างรวดเร็ว เขาวิ่งพลางตะโกนขึ้นว่า “อย่ามาโดนตัวฉันนะ! พี่เซี่ยช่วยผมด้วย!!!”
[วิ่งหลบหาทางหนีทีไล่ได้เก่งขนาดนี้ สวี่ซีอวิ๋นเป็นกระต่ายหรือเปล่า!]
[สวี่ซีอวิ๋นก็นะ…ถึงแม้การแข่งขันจะสำคัญมาก แต่เห็นมู่เหยี่ยใกล้ล้มแต่ไม่คิดช่วยประคองเลยสักนิด ใจดำไปหน่อยไหม]
[เอ๊ะ แต่ทำไมฉันรู้สึกเหมือนว่ามู่เหยี่ยจงใจชนล่ะ]
[ไม่ว่าจะเพราะอะไรแต่มู่เหยี่ยวิ่งต่อไม่ได้แล้ว คาดว่าตอนหน้าคงร่วมแข่งในรายการไม่ได้ด้วย]
เฟิ่งซานผ่อนลมหายใจ “ดูเหมือนว่าคุณซือก็คงสังเกตเห็นแล้วเหมือนกัน”
คิ้วของอวี้ซีเหิงขยับเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้ม “แต่ไหนแต่ไรมาก็สัมผัสไวอยู่แล้ว”
อวี้ถังไม่ได้
