้ที่หนึ่งแล้ว!” พิธีกรตะโกนขึ้นด้วยความตื่นเต้น “ดูสิ เขาถึงเส้นชัยแล้ว! โอ้โห แถมยังทำลายสถิติในบรรดารายการบันเทิงทั้งหมดด้วย!”
“ขอเสียงแสดงความยินดีให้กับเซี่ยอวี้! ดีใจกับทีมที่เจ็ดด้วย!”
เสียงผู้ชมโห่ร้องอย่างดีใจ
กล้องกำลังซูมภาพใบหน้าของเซี่ยอวี้ฉายบนโปรเจกเตอร์
“พี่เก้า เซี่ยอวี้…” เฟิ่งซานสีหน้าขรึมลง “พี่ไม่รู้สึกว่าช่วงคิ้วของเขาเหมือนคุณซือมากๆ บ้างเหรอ”
อวี้ซีเหิงที่กุมใบหน้าอยู่ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาเหยี่ยวก็ค่อยๆ เหลือบมองขึ้น
เขายังไม่ทันเปิดปาก อวี้ถังก็ชิงมองเฟิ่งซานด้วยสายตาดูแคลนแวบหนึ่ง “นี่เรียกว่าเหมือนที่ไหนกัน คนหน้าตาดีเขาก็หน้าตาคล้ายๆ กันหมดแหละ”
“ถ้านายรู้สึกว่าเหมือนจริงๆ ฉันว่าคนที่อยู่ในตระกูลจี้นั่นยังเหมือนมากกว่า แต่พูดตามตรงก็ยังไม่คู่ควรเท่าไร เทียบชั้นกับชิงชิงของฉันไม่ติดเลยสักนิด”
เฟิ่งซานเถียงไม่ออก “ก็ใช่”
พอครุ่นคิดดูแล้ว เขาก็ถามอีกว่า “ตระกูลจี้ไหนอ่ะ”
“อ๋อ ก็คนที่โตมาด้วยกันกับพี่สามของฉันไง” อวี้ถังผลักเขาออก “โอ๊ย รำคาญนายชะมัด ฉันกำลังถ่ายรูปชิงชิงอยู่ นายอย่ามากวนฉันได้ไหม”
เวลานี้อวี้ซีเหิงถึงขยับปากพูด “เงียบ”
เฟิ่งซาน “…”
เขาควรหุบปากสินะ
**
