จัดการสกัดซือฝูชิงโดยเร็ว
ไม่อย่างนั้นใครจะรู้ว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปจะเกิดเหตุการณ์อะไรที่เธอควบคุมไม่ได้อีกหรือเปล่า
พอหลินชิงเหยียนกลับมาอารมณ์ปกติก็คลี่ยิ้มกว้าง สายตาหันไปจับจ้องบนเวทีอีกครั้ง
ตอนนี้พวกแฟนคลับต่างบ้าคลั่งกันไปหมดแล้ว พากันส่งเสียงดังเสียดหู
“เซี่ยอวี้! เซี่ยอวี้!”
“ตำแหน่งเซ็นเตอร์! ตำแหน่งเซ็นเตอร์!”
“พี่เซี่ยหล่อสุดๆ ไปเลย” สวี่ซีอวิ๋นดวงตาเป็นประกาย “อยากจะถามจริงๆ ว่าเขามีพี่สาวน้องสาวหรือเปล่า ผมพร้อมจะแต่งงานด้วยเลย!”
ซือฝูชิงชะงักไปพลางเผยสีหน้าซับซ้อน “คนสมองช้าแบบนาย ความจริงก็มีความสุขไปอีกแบบ”
“ฮะ?”
“เปล่า คนโง่มักมีความสุขของคนโง่”
สวี่ซีอวิ๋น “…”
ซือฝูชิงกระดกโค้กอึกสุดท้ายจนหมด หลังจากลุกขึ้นเพียงครู่เดียว แก้วหูก็แทบระเบิด
“เมนเทอร์ซือ! เมนเทอร์ซือ! ขอบคุณมาก! พวกเรารักคุณ!”
“เมนเทอร์ซือ! เมนเทอร์ซือมองทางนี้! อ๊ากกก!”
“เมนเทอร์ซือ สู้!”
ซือฝูชิงหันหน้าไปพร้อมรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้า ทว่าในใจไม่รู้สึกอะไรสักนิด
เธอกำลังเอนตัวหลบยังเห็นไม่ชัดเจนพออีกเหรอ
แถมยังร้องเรียกชื่อเธออีกต่างหาก
ช่วยปล่อยคนขี้เกียจอย่างเธอไปทีเถอะ
ซือฝูชิงโบกมือไปทางที่นั่งผู้ชมด้วยท่าทีเกียจคร้าน ข
