เวทีมืดสนิท เหลือเพียงลำแสงหนึ่งส่องลงมาเท่านั้น
หลังจากเวทีเคลื่อนมาถึงตรงกลาง ใบหน้าของหนุ่มน้อยถึงปรากฏให้ทุกคนได้เห็น
เขาก็คือเซี่ยอวี้
แสงสปอร์ตไลท์สาดส่ายไปมาบนร่างของเขา ยิ่งดึงดูดให้คนละสายตาจากใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาไม่ได้
สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงก็คือเสื้อผ้าบนร่างของเขาที่ราวกับมีแสงออร่าเปล่งออกมา ดั่งแสงจันทราที่ค่อยๆ ทอแสงลงมาจากฟากฟ้า
“…”
ชั่ววินาทีนั้นทั่วทั้งฮอลล์ตกอยู่ในความสงบ เหลือเพียงเสียงเพลงอันแผ่วเบา
ร่างของลู่เยี่ยนยืนแข็งทื่ออยู่ที่เดิม จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นอย่างเหลือเชื่อ
มือของเขาสั่นเทา สมองดังวิ้งๆ ราวกับเลือดในร่างกายหยุดไหลเวียน
เกิดอะไรขึ้น!
เซี่ยอวี้ไม่มีชุดใส่แสดงไม่ใช่เหรอ
ทำไมเขาโผล่มาอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ!
ลู่เยี่ยนแขนขาแข็งทื่อ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่ายามที่ตนยืนอยู่ข้างกายเซี่ยอวี้เหมือนตัวเองกลายเป็นคนอัปลักษณ์
ใบหน้าของเขาเริ่มแดงก่ำ สีหน้าดูย่ำแย่
เบื้องหลังเวที โปรดิวเซอร์ที่กำลังดูภาพผ่านหน้าจอก็ตบโต๊ะแล้วผุดลุกทันที “เกิดอะไรขึ้น! ฝั่งห้องควบคุมมัวทำอะไรอยู่”
แสงสปอร์ตไลท์นั่นอะไรกัน
แม้แต่แท่นเวทีที่ขยับได้ก็ถูกควบคุมด้วย?
ถึงแม้บอกว่าตำแ
