หน่งเซ็นเตอร์เป็นจุดศูนย์กลางที่สำคัญที่สุด แต่ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นการเต้นเป็นกลุ่ม เน้นความสามัคคีเป็นหลัก
แต่เพราะเป็นแบบนี้ทั่วทั้งเวทีเลยมีเพียงเซี่ยอวี้ที่โดดเด่น เด็กฝึกคนอื่นๆ จึงสีหน้าเปลี่ยน
แบบนี้ไม่มีทางยอมแน่นอน!
“ไม่…ไม่แน่ใจครับ” ทีมงานเองก็ตกใจเช่นกัน เขาพูดเสียงตะกุกตะกัก “ทางห้องควบคุมบอกว่าพวกเขาไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ๆ เวทีกับสปอร์ตไลท์ก็ถูกเปิดใช้งาน”
โปรดิวเซอร์ปะทุอารมณ์โกรธผ่านใบหน้า “รีบไปปิดเลย! นี่อะไรกัน ไม่ใช่เวทีของเขาคนเดียวสักหน่อย!”
“ไม่ได้!” ผู้กำกับได้สติก่อน “ตอนนี้จะปิดไม่ได้เด็ดขาด การแสดงจะเริ่มแล้ว”
โปรดิวเซอร์สีหน้าสงบลง ทำได้แค่กลับไปนั่งที่เดิม
ฝั่งที่นั่งผู้ชม
ซือฝูชิงกดตัวอักษรสุดท้ายลงในโปรแกรม จากนั้นก็หยิบโค้กขวดมากระดกหนึ่งอึก “เหนื่อยกับระบบนี้จริงๆ แถมยังต้องเสริมความเสถียรให้พวกเขาอีก”
ทางทีมงานได้เงินเดือนตั้งเยอะแยะ แต่ไม่รู้จักเปลี่ยนระบบสปอร์ตไลท์ให้ดีๆ บ้างเลย
บรรยากาศเงียบงันไปประมาณสามสิบวินาที จากนั้นเสียงกรี๊ดก็ดังกระหึ่มไปทั่วทั้งฮอลล์
คอมเมนต์ที่วิ่งผ่านบนหน้าจอก็กระหน่ำถล่มทลาย
[กรี๊ดดด! อาอวี้! อาอวี้! แม่ๆ รักนายนะ!]
[เด็ดสุด
