ออร่าของเขาแรงมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
แม้ว่าเขาจะนั่งเงียบๆ ก็ยังสามารถทำให้คนอื่นรู้สึกถึงความกดดันราวกับน้ำนิ่งที่ไหลลึกนั้นได้
ตอนนี้เขาเป็นคนลบมันออกไปเอง และนั่นทำให้คิ้วและดวงตาของเขาชัดเจนยิ่งขึ้น
แสงระยิบระยับในดวงตาสีเหลืองอำพันราวกับกาแล็กซีถูกอัดแน่นอยู่ในนั้น
“ขอโทษค่ะ” ซือฝูชิงหันหน้ามา “ฉันไม่รู้ว่าคุณคุยโทรศัพท์อยู่ ฉันจะออกไปก่อน”
อวี้ซีเหิงเองก็ไม่ได้รั้งเธอไว้ เขาพยักหน้าเบาๆ “ได้ อีกเดี๋ยวค่อยเข้ามา”
ประตูถูกปิดลงอีกครั้ง
เสียงที่ปลายสายอีกด้านพลันหยุดลงเช่นกัน หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเขาก็พูดเสียงสั่น “นายท่าน หูผมต้องเพี้ยนไปแล้วแน่เลย ผมได้ยินเสียงผู้หญิง!”
เห็นได้ชัดว่าอวี้ซีเหิงไม่ได้อยากจะพูดเรื่องนี้ น้ำเสียงของเขานิ่งลึก “ต่อ”
“อ้อๆๆ ยังไงก็ตาม ผมคิดว่าเป็น T18” อีกฝ่ายทำได้แค่ต้องพูดต่อ “ให้ตายเถอะ ผมต้องให้พวกมันเห็นดีให้ได้!”
ด้านนอกประตู
ซือฝูชิงยืนพิงผนัง
เธอไม่รู้ว่าอวี้ซวีเหิงกำลังพูดสายกับใคร แต่เธอได้ยินคำว่า T18
จิ๊
แม้ว่าศิษย์พี่รองของเธอจะอยู่ค่อนข้างไกล แต่บางครั้งเขาก็เหมือนอยู่ทุกที่
ใครจะคิดว่าองค์กรที่เขาก่อตั้งขึ้นในตอนนั้นจะกลายเป็นอง
