ยนยิ้มเยาะออกมาเล็กน้อย “ตอนที่จะทำการแสดงต่อสาธารณะ เมนเทอร์จะต้องเชิญคนมาช่วยเด็กฝึกของตัวเอง ฉันจะคอยดูว่าคุณจะมีปัญญาเชิญใครมาได้บ้าง!”
ซือฝูชิงไม่มองเธออีกและพูดอย่างเย็นชา “ไปให้พ้น”
เซี่ยอวี้เพิ่งจะซ้อมเต้นเสร็จพอดี
เขาเช็ดเหงื่อแล้วก้าวขายาวๆ เข้ามาเตะประตูเปิดออก พูดขึ้นอย่างสบายๆ “เมนเทอร์หลิน เชิญครับ”
“พี่เซี่ย พี่พูดผิดแล้ว” สวี่ซีอวิ๋นพูดช้าๆ ด้วยใบหน้าจริงจัง “เมนเทอร์ซือพูดว่าไปให้พ้น”
“อืม ฉันพูดผิดแล้ว” เซี่ยวอวี้ท่าทางเกรงอกเกรงใจ “เมนเทอร์หลิน ไปให้พ้นครับ”
เธอถูกดูถูกครั้งแล้วครั้งเล่า หนำซ้ำยังต่อหน้านักเรียนอีก หลินชิงเหยียนไม่มีหน้าที่จะอยู่อีกต่อไป
เธอรีบออกไปด้วยใบหน้าแดงก่ำ
สวี่ซีอวิ๋นปิดประตูและแค่นเสียงหัวเราะออกมาสองครั้ง “เสียดายที่ผมเคยคิดว่าเมนเทอร์หลินเป็นคนดี ที่แท้ก็เป็นคนหน้าเนื้อใจเสือ น่ารังเกียจจริงๆ
พี่เซี่ยไม่ได้เลือกเธอตั้งแต่แรกถือว่าฉลาดแล้ว ใครจะไปรู้ว่าเธอจะแทงข้างหลังพี่หรือเปล่า”
เซี่ยอวี้ตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ถึงยังไงฉันก็ดูจากหน้า”
สวี่ซีอวิ๋นเกาศีรษะพลางมองดูใบหน้าของซือฝูชิงที่แต่งหน้าแนวพังก์ร็อกนั่น ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักขึ้นได้ เขาตบมือทันที “ที่
