ซือฝูชิงพูดง่าย แต่เธอกลับไม่ค่อยเชื่อ
“คุณมาแทนเธอก็ได้” ซือฝูชิงยิ้ม “ปกป้องเธอหรือจะปกป้องตัวเอง คุณเลือกมาสักคนเถอะ”
รอยยิ้มของหลินชิงเหยียนแข็งค้างอยู่บนใบหน้า “เมนเทอร์ซือกำลังพูดเรื่องอะไร ทำไมฉันไม่เข้าใจเลย”
“ดูท่าว่าจะไม่ได้รักกันขนาดนั้นแล้ว” ซือฝูชิงหุบยิ้ม “ถ้าไม่อยากจะมาแทนที่เธอก็ออกไป ฉันกำลังยุ่ง ไม่มีเวลามาพูดเรื่องไร้สาระกับคุณ”
ตอนที่เธอไม่ยิ้มให้อารมณ์เย็นชาขึ้นเล็กน้อย แม้แต่ดวงตาก็ยังแฝงความเย็นชาเอาไว้ด้วย
มันเหมือนหมอกบนภูเขาอันไกลโพ้นที่จางหายไป เหลือแต่หิมะบนยอดเขาที่เย็นและหนาวจัดแทน
สวี่ซีอวิ๋นเองก็สังเกตเห็นอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของซือฝูชิงได้อย่างเฉียบคม ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกถึงความกดดันที่มองไม่เห็นจนถึงกับรู้สึกอึดอัดในอก
หลินชิงเหยียนเพิ่งจะรู้สึกดีได้ไม่เท่าไรก็ต้องหน้าซีดลงอีกครั้ง
เธอพยายามกดข่มความโกรธอย่างสุดความสามารถ นิ้วมือของเธอสั่นเทาจนต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ “ฉันยอมถอย แต่คุณก็ยังบีบคั้นอย่างก้าวร้าว วงการบันเทิงนั้นกว้างมาก ไม่ใครก็ใครต้องรู้จักพบเจอกันบ้าง คุณคิดว่า ต่อให้คุณทำให้คนทั้งวงการบันเทิงขุ่นเคืองก็ไม่เป็นไรอย่างนั้นเหรอ”
“ได้!” หลินชิงเหยี
