ม้แต่มดที่เดินผ่านไปมาก็ยังต้องบอกว่านายยอดเยี่ยมแค่ไหน”
สวี่ซีอวิ๋น “…”
เขารู้สึกเหมือนถูกเหน็บแนม
ทั้งหกคนซ้อมเพลง ‘In Paradise’ ภายใต้การนำของซือฝูชิง พอถึงเวลาสิบโมงก็มีคนมาที่ห้องซ้อมเต้น
เป็นหลินชิงเหยียน
ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเธอคงจะนอนไม่หลับมาทั้งคืน
ดวงตาของเธอดำคล้ำ แม้แต่เครื่องสำอางก็ไม่สามารถปกปิดริ้วรอยที่หางตาของเธอได้ เธอดูอ่อนล้ามากอย่างชัดเจน
“เมนเทอร์ซือ” หลินชิงเหยียนพูดขึ้นมาเบาๆ “ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”
ซือฝูชิงไม่เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ “จะตดก็รีบตดออกมา”
สวี่ซีอวิ๋นหลุดหัวเราะออกมาทันที
หลินชิงเหยียนรู้สึกอับอาย ริมฝีปากของเธออ้าๆ หุบๆ ในที่สุดเธอก็พูดออกมา “เมนเทอร์ซือ พอจะลืมเรื่องรั่วถง…ไปได้มั้ย? ฉันจะต้องชดใช้ให้คุณแน่ ขอแค่คุณไม่ถือสาเรื่องนี้อีก”
เมื่อวานตอนกลางคืนเป็นครั้งแรกที่เธอเข้าใจว่าการถูกถล่มเวยปั๋วนั้นให้ความรู้สึกอย่างไร
แฟนๆ ของเซี่ยอวี้นั้นแข็งแกร่งมาก เธอไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไรออกมาสักคำ
“ดูเหมือนว่าเมนเทอร์หลินกับคนแซ่สวีนั่นจะรักกันมากอย่างกับพี่น้อง” ซือฝูชิงเงยหน้าขึ้นและยิ้มน้อยๆ “ถ้าอย่างนั้น ฉันไม่ถือสาก็ได้”
หลินชิงเหยียนขมวดคิ้ว “เมนเทอร์ซือ?”
คราวนี้
