อฝูชิงลากเสียงด้วยจังหวะไม่เร็วไม่ช้า “เจ้านาย คุณควรรีบเข้านอนและรักษาสุขภาพ”
ดูเหมือนว่าจะมีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากปลายสายที่ยังคงสงบนิ่งราวกับน้ำนิ่งที่ไหลลึก “อืม”
หลังจากวางสายซือฝูชิงก็กลิ้งขึ้นไปบนเตียง
ถ้าไม่ใช่เพราะสถานะของอวี้ซวีเหิงสูงส่ง เธอจะต้องแนะนำให้เขาไปเป็นนักพากย์แน่ๆ
น่าเสียดายที่เสียงแบบนี้ไม่ได้ถูกใช้บันทึกหนังสือเสียงสำหรับอ่านก่อนนอน
เธอทำท่าฉีกขาร้อยแปดสิบองศาในขณะที่ดำดิ่งอยู่ในความคิด
ทำไมปลาเค็มอย่างเธอถึงรายล้อมไปด้วยคนบ้างานนะ?
เหมือนแม่เหล็กคนละขั้วจริงๆ
**
เช้าวันรุ่งขึ้น
ซือฝูชิงไปที่ค่ายฝึกรายการ ‘หนุ่มสาววัยใส’ ตามปกติ
พนักงานในค่ายฝึกเองต่างก็รู้สึกตื่นตระหนกจากเหตุการณ์ที่ระเบิดขึ้น
หลังจากที่พวกเขาเห็นเธอแล้ว ท่าทางดูถูกและความเพิกเฉยที่เคยมีก็หายไป ทุกคนทักทายเมนเทอร์ซือด้วยความเคารพ
ซือฝูชิงไม่สนใจพวกเขาและตรงไปที่ห้องซ้อมเต้นทันที
เด็กฝึกมักจะตื่นตอนหกโมง หลังจากอาบน้ำและกินข้าวเสร็จก็เริ่มฝึกตอนเจ็ดโมง
เมนเทอร์มาถึงตอนแปดโมงครึ่ง
“เมนเทอร์ซือ วันนี้ผมวิ่งได้ห้าร้อยเมตรแน่ะ!” สวี่ซีอวิ๋นรีบอ้างผลงานทันที “ผมพัฒนาแล้วนะ!”
ซือฝูชิงปรบมือให้เขา “ว้าว แ
