ือฝูชิงท่าทางเกียจคร้าน “หาเงินนิดหน่อยน่ะ”
เมื่อได้ยินคำว่าเงิน ดวงตาของเสี่ยวไป๋ซึ่งนอนอยู่ในกระเป๋าของเธอก็ลุกวาวขึ้นก่อนจะร้องออกมาคำหนึ่ง
ซือฝูชิงกดมันลงไปอย่างเย็นชา “ไม่มี ไม่ต้องคิดเลย”
เสี่ยวไป๋ “หงิง”
อวี้ซีเหิงกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องหนังสือ
ซือฝูชิงดูขาของเขาตามขั้นตอนปกติด้วยท่าทางครุ่นคิด “เจ้านาย บอกตามตรงฉันว่าคุณดูไม่เหมือนขามีปัญหาจริงๆ”
“อืม” อวี้ซีเหิงพูดช้าๆ “มองไม่ออกก็เลยรักษายาก”
ซือฝูชิงเลิกคิ้วขึ้น
อวี้ซีเหิงช้อนสายตาขึ้น เขายื่นมือออกไปลูบศีรษะของหญิงสาว
น้ำเสียงตรงไปตรงมาเช่นเคย
“ผมกระดกอีกแล้ว”
ซือฝูชิง “…”
ลูบศีรษะเธออีกแล้ว!
เธอควบคุมไอสังหารของตนเองไม่ได้เลย
ซือฝูชิงถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วนำสุนัขสีขาวตัวน้อยออกมา “เสี่ยวไป๋ เอาเลย! กัดเขา!”
ปี่เซียะบางตัวกำลังน้ำลายไหลกับปากกาสีทองบนโต๊ะทำงานของอวี้ซีเหิง “?!!”
เกี่ยวอะไรกับมันด้วย?
อวี้ซีเหิงเท้าคางมองเธอ “ยังกระดกอยู่ มานี่สิ”
“ได้” ซือฝูชิงเดินเข้าไปช้าๆ
ในวินาทีต่อมาเธอก็กดชายคนนั้นลงบนโต๊ะด้วยความเร็วดุจสายฟ้า “อย่าขยับ! คุณถูกลงโทษแล้ว!”
เฟิ่งซานที่เพิ่งเข้ามาพร้อมจานผลไม้ “???”
เขามาผิดทางหรือเปล่า
เขา
