ยม เธอก็ขอให้บริษัทลบมันออก ความสนใจของชาวเน็ตเลยค่อยๆ เปลี่ยนไป
สวีรั่วถงรู้สึกดีใจเล็กน้อยที่ตัวเองไม่เป็นประเด็นอีกต่อไป
“รั่วถง ฉันคิดว่าเธอควรขอโทษซือฝูชิงนะ” หลินชิงเหยียนเกลี้ยกล่อม “เพราะถึงยังไงเธอก็ทำผิดจริงๆ”
“ฉันจะไม่ขอโทษ ขอโทษเท่ากับยอมรับสิ?” สวีรั่วถงกัดฟัน “ชิงเหยียนไม่ต้องกังวล ฉันได้หารือกับตัวแทนของฉันแล้วว่าจะทำยังไง ถ้าซือฝูชิงไม่คิดจะให้มันจบลงด้วยดี ก็อย่าได้คิดว่าจะอยู่ต่อไปอย่างเป็นสุข!”
หลินชิงเหยียนขมวดคิ้ว “รั่วถง เธอจะทำ…”
“ดูสิ” สวีรั่วถงโบกโทรศัพท์อย่างได้ใจ “ฉันส่งวิดีโอที่เธอส่งให้ฉันออกไปแล้ว”
สวีรั่วถง : [ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อในตัวซือฝูชิง แต่ซือฝูชิงมีประวัติมาก่อนนี่ ถ้าเธอกล้าถีบประตูเข้ามาแย่งของในรายการ แล้วจะมีอะไรที่เธอไม่กล้าทำบ้าง
แน่นอนว่าครั้งนี้ฉันหุนหันพลันแล่น ต้องขอโทษทุกคนด้วย แต่ฉันจะไม่ขอโทษซือฝูชิงแน่นอน เธอควรขอโทษชิงเหยียนก่อน!]
วิดีโอที่สวีรั่วถงโพสต์เป็นเหตุการณ์ตอนที่ซือฝูชิงเตะเปิดประตูและขอให้นักเรียนย้ายของอย่างวางอำนาจ
หลินชิงเหยียนม้วนผมของเธอเล่นพลางคลี่ยิ้ม “รั่วถง เธอไม่ต้องมาระบายอารมณ์แทนฉันหรอก ฉันไม่ได้ถือสา”
“ชิงเหยียน พวกเ
