ม่มีอำนาจที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้”
หน้าผากของผู้นำตระกูลเฉินเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น สีหน้าของเขาค่อยๆ ซีดลง น้ำเสียงแหบพร่า “เบื้องบน? ถ้าอย่างนั้นผมขอถามหน่อย….”
“คุณเฉินเอาเวลาที่จะถามไปคิดลองดูไหมว่าเมื่อเร็วๆ นี้ตระกูลเฉินล่วงเกินใครไปบ้าง” อีกฝ่ายตัดบทเขา “เรื่องอื่นผมไม่สามารถบอกคุณเฉินได้ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมสามารถเตือนคุณเฉินได้
ในช่วงสั้นๆ นี้คุณเฉินอย่าได้คิดจะมาที่เมืองซื่อจิ่วนี้ดีกว่า”
ตุบ...
โทรศัพท์หล่นลงบนพื้น
ผู้นำตระกูลเฉินนิ่งงัน ดวงตาทั้งสองข้างพลันว่างเปล่า เขาไม่รู้ว่าจะต้องตอบสนองอย่างไรดี
ช่วงสั้นๆ อย่างน้อยๆ ก็หมายถึงสิบปีขึ้นไป
จบสิ้นแล้ว…เขาจบสิ้นแล้ว!
ในที่สุดคุณนายเฉินก็เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เธอตกใจจนอดร้องไห้ออกมาไม่ได้ “ที่รัก ทำยังไงกันดี”
“ร้องเป็นอย่างเดียวเหรอไง” ผู้นำตระกูลเฉินตะคอกอย่างหมดความอดทน และสั่งพ่อบ้านทันที “เร็วเข้า ไปตรวจสอบหน่อยว่าช่วงนี้ตระกูลเฉินไปมาหาสู่กับผู้มีเกียรติคนไหนบ้าง”
พ่อบ้านกำลังวุ่นวายกับการเตรียมตัว
คุณนายเฉินยังไม่ยอมล้มเลิก “ที่รัก คนที่ตระกูลจั่วรับเลี้ยงดูคนนั้น…”
ผู้นำตระกูลเฉินยิ่งหงุดหงิดรำคาญใจ “ไปจัดการเอาเอง!”
“ค
