ซือคิดจะจัดการยังไงกับคุณนายเฉินคนนั้น”
“ฉันขอคิดก่อน.…” ซือฝูชิงเอียงศีรษะ ดวงตาจิ้งจอกยิ้มหยี “วันไหนมืดๆ ก็เลือกซอยเล็กๆ สักแห่ง เอากระสอบคลุมหัวแล้วทุบให้น่วม
เช้าวันถัดมาก็แขวนบนกำแพงให้ชาวบ้านดู”
เฟิ่งซาน “!!!”
เขาตกใจจนถอยหลังไปสองสามก้าว
“ไม่ต้องกลัวไปหรอก ฉันเป็นคนเคารพกฎหมายนะ” ซือฝูชิงเลิกคิ้ว “เรื่องพวกนี้เอาไว้ทำในเกมเท่านั้นแหละ ตอนนี้ต้องเก็บอาการหน่อย”
เฟิ่งซาน “……”
คุณซือเล่นเกมอะไรน่ากลัวจัง?!
“เรียบร้อย ไปละ” ซือฝูชิงปิดคอมแล้วโบกมือ “ดูแลเจ้านายพวกเราดีๆ นะ”
เธอรอบคอบที่ไม่ได้พูดคำว่า ‘เงิน’ ออกมา
เฟิ่งซานเข้าใจได้เป็นอย่างดี มุมปากเขากระตุกเล็กน้อย พูดหน้านิ่ว “ทำไมคุณซือยังต้องอยู่ในรายการนี้ด้วย ทั้งๆ ที่ในเน็ต…”
“หือ?” ซือฝูชิงพูดอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก “ฉันได้พบนักเรียนที่ตั้งใจอยู่สองสามคนเลยไม่อยากให้ฝันบนเวทีของพวกเขาต้องจบลง ยังไงก็ต้องส่งพวกเขาสักครั้ง”
เฟิ่งซานนึกไม่ถึงว่าจะเป็นเพราะเหตุผลนี้
เขามองส่งเธอด้วยอารมณ์ซับซ้อน
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่หน้าประตูนึกไม่ถึงว่าซือฝูชิงจะกลับมาเร็วขนาดนี้ ต่างพากันชะงักงัน
เธอเดินตรงไปยังห้องซ้อมเต้นที่ชั้นสาม
เพ
