อ! ฉันจะฟ้องพวกเธอ! ชิงชิงไม่ได้เป็นคนอย่างนั้นเลย พวกเธอมีสิทธิ์อะไรมาว่าเธออย่างนั้น!]
เกิดความเงียบขึ้นในกลุ่มทันทีที่อวี้ถังพิมพ์ออกไปอย่างนั้น
ไม่นานแชทก็ระเบิด
[ว้าว แฟนคลับของซือฝูชิง เร็วเข้า จะต้องถ่ายรูปหมู่เป็นที่ระลึกสักหน่อยแล้ว]
[อึ้งเลย ซือฝูชิงมีแฟนคลับกับเขาด้วย แถมยังปะปนข้ามาอยู่ในนี้อีก แอดมินเตะออกไปหน่อย]
[ขำตาย แฟนคลับก็เหมือนไอดอลนั่นแหละ ชั้นว่าเธอก็คงเป็นพวกขยะที่ชนแล้วหนีเหมือนกัน!]
วินาทีถัดมาหน้าจอของเธอก็ปรากฏหน้าต่างหนึ่ง
[คุณถูกแอดมินกลุ่มลบออกจากกลุ่มสนทนาแล้ว]
อวี้ถังโมโหจนเกือบจะปาโทรศัพท์ทิ้ง แต่เธอรู้สึกเจ็บใจมากกว่า
เธอถูกบังคับให้จบงานทั้งที่ยังไม่ทันจะได้เริ่มทำหน้าที่สายลับเลย
ฮือๆๆ เธอทำเรื่องพวกนี้ไม่ได้จริงๆ
อวี้ถังหันหน้าไปด้วยความรู้สึกน้อยอกน้อยใจ แล้วเธอก็ได้เห็นว่ามือหนึ่งของซือฝูชิงกำลังลูบหัวสุนัขเสี่ยวไป๋อยู่ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็หยิบกระจกออกมาส่องหน้าตัวเองพลางถอนหายใจ “ดูดีจริงๆ”
อวี้ถัง “…”
เธอถึงกับพูดจาติดๆ ขัดๆ “ชิง…ชิงชิงเธอไม่โกรธเหรอ”
“ฉันไม่โกรธ” ดวงตาจิ้งจอกของซือฝูชิงเลิกขึ้น ปลายหางตามีแววยิ้ม “เธอไม่เห็นเหรอว่าอีกเดี๋ยวเราก
