ถังหันไปมองพลางตบอกตัวเอง “ต่อให้ข้างหลังฉันจะเป็นอาเก้าก็ห้ามฉันให้พูดว่าเขาใช้การไม่…..”
คำพูดของอวี้ถังสะดุด เธอไม่เคยรู้สึกว่าโลกนี้เงียบงันเท่านี้มาก่อนเลย
ผู้ชายคนนี้ไม่รู้ว่ากลับมาตั้งแต่เมื่อไร
เขานั่งหลังตรงอยู่บนรถเข็นด้วยท่าที่น่าเกรงขามและเก็บสีหน้าอาการ ดูสูงส่งสง่างาม
เฟิ่งซานที่อยู่ข้างๆ ก้มหน้าลง เขาไม่กล้าหายใจ มุมปากกระตุกเล็กน้อย
คุณหนูอวี้ถังผู้นี้กล้าพูดไปหมดทุกอย่างจริงๆ
อวี้ซีเหิงยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยโดยไม่แสดงอารมณ์ยินดียินร้ายอะไร “อวี้ถัง”
อวี้ถังรู้สึกหนาวยะเยือกขึ้นมาทันที เหงื่อซึมเต็มแผ่นหลัง “อาเก้า!”
แย่แล้ว ไม่ใช่ว่าอาเก้าได้ยินที่เธอพูดนะ
“กลับเมืองซื่อจิ่ว” อวี้ซีเหิงเอ่ยเรียบๆ “ฉันไม่มีที่จะต้อนรับเธอ”
“ไม่ ไม่เอานะ!” อวี้ถังกอดเอวซือฝูชิงไว้แน่น “ฉันจะอยู่กับชิงชิง คนเลวอย่ามาทำให้พวกเราแยกกันนะ!”
“อวี้ถัง” สายตาอวี้ซีเหิงนิ่งขรึม “อย่าให้ฉันต้องพูดเป็นครั้งที่สอง”
เฟิ่งซานก้าวเข้าไปหาเธอ “คุณหนู อย่าทำให้พี่เก้าลำบากใจเลยครับ”
อวี้ถังถอยหลังไปทันทีทั้งที่ยังจับแขนของซือฝูชิงไว้ก่อนจะพูดเสียงเล็กเสียงน้อย “ชิงชิง ช่วยหน่อยสิ”
ซือฝูชิงเงยหน้าขึ้น “หา?”
เธอจะช่ว
