ความเงียบอีกครั้ง
“คุณเหมือนคนๆ หนึ่งที่ผมรู้จัก” ชวีหลิงอวิ๋นจับจ้องเธออยู่นาน ในที่สุดก็อดเปิดปากพูดขึ้นมาไม่ได้ “เหมือนมากจริงๆ”
“หืม” ซือฝูชิงเลิกคิ้ว “ยังมีคนที่สวยและน่ารักเหมือนฉันอีกเหรอ”
“แค่กๆ” ชวีหลิงอวิ๋นสำลัก “ไม่…ไม่ใช่ พูดแบบนั้นไม่ได้ เพราะหน้าตาแตกต่างกันลิบลับ”
หน้าตาไม่เหมือนกัน
อายุยิ่งแตกต่างกันเข้าไปใหญ่
มีเพียงเรื่องเดียวที่เหมือนกันก็คือครั้งแรกที่เขาเจอเธอ ยัยนั่นเป็นเพียงเด็กอายุสิบแปดปีวัยใสร่าเริง
อีกทั้งชวนให้เขารู้สึกว่าเหมือนดั่งความงามที่แฝงความดุดันไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ
รวมถึงสายตาแบบนี้ด้วย
ซือฝูชิงเอ่ยสีหน้าราบเรียบ “แล้วพวกเขาอยู่ไหนล่ะ”
ชวีหลิงอวิ๋นขรึมลงไปชั่วขณะ ผ่านไปสักพักถึงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไม่สู้ดี “คงไม่อยู่แล้วมั้ง ไม่งั้นทำไมตลอดสี่ปีมานี้ถึงไม่โผล่มาเลย แถมไม่มีข่าวคราวอะไรเลยด้วย”
ซือฝูชิงทอประกายความฉงนผ่านดวงตา
เธอเข้าไปอยู่ในเก๋อหลินเอินตอนอายุสิบแปดปี
ตอนนั้นอาจารย์มีภารกิจบังคับให้ลูกศิษย์แต่ละคนเข้าไปหาประสบการณ์สักแห่ง อีกทั้งที่แห่งนั้นต้องอยู่ในจุดสูงสุดของสายงานนั้นๆ ด้วย
ในระยะเวลานั้นต้องปกปิดสถานะตัวตน กระทั่งระหว่างศิษย์พี่ศิษย
