เขามองเห็นดวงตาจิ้งจอกทั้งสองข้างนั้น
สีดำขาวแบ่งแยกกันอย่างชัดเจน ดวงตาสุกสกาวสดใส
หางตาของหญิงสาวหรี่ลงเล็กน้อยแฝงไปด้วยรอยยิ้ม ทว่ารอยยิ้มกลับไม่ปรากฏให้เห็น
อวี้เย่าผงะอยู่ตรงที่เดิม ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองไปชั่วขณะ
เสี่ยวไป๋นั่งยองอยู่บนเก้าอี้แล้วชะโงกหน้าเล็กๆ ของมันโผล่มาทางด้านหลังฉากกั้นนั้น
มันเลียมือของตัวเองด้วยความฉงนก่อนร้องเสียงเอ๋งทีหนึ่ง
เจ้านายของมันจะใส่หน้ากากอนามัยไปด้วยทำไมนะ
เหอะ
มันไม่อยากเห็นหน้าเจ้านายของมันหรอก
“ชิงชิง!” อวี้ถังดิ้นพล่าน “ช่วยฉันโทรหาเขาที!”
ไม่จำเป็นต้องเอ่ยชื่อ ซือฝูชิงย่อมรู้แก่ใจดีว่าอวี้ถังให้เธอโทรหาใคร
อวี้ซีเหิง
ถึงแม้เมื่อก่อนซือฝูชิงจะเคยเรื่องได้ยินสามตระกูลใหญ่ในต้าซย่า แต่ต่อให้เป็นตระกูลใหญ่แค่ไหนก็ไม่เคยสนใจ
แต่เธอรู้ว่าหากสมาชิกที่อาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันมีมากเท่าไร เรื่องวุ่นวายก็มากตามไปด้วย
เธอจะแพร่งพรายที่อยู่ของอวี้ซีเหิงไม่ได้เด็ดขาด
ซือฝูชิงไม่ได้ล้วงหยิบมือถือแต่คลี่ยิ้มด้วยท่าทีเกรงใจ “รบกวนหลีกทางหน่อยค่ะ”
อวี้เย่ามุ่นคิ้ว “เธอ…”
พอซือฝูชิงก้าวขึ้นหน้าได้ไม่กี่ก้าวก็ยื่นมือออกไป
ขณะนี้อวี้เย่ายังไม่รู้สึกตัว ทว่าจู่ๆ
