มือก็ไร้เรี่ยวแรงฉับพลัน มือคลายออกโดยไร้ซึ่งการควบคุมใดๆ
ซือฝูชิงอาศัยจังหวะนี้ดึงอวี้ถังไปไว้ด้านหลัง
“เฮ้ ฉันพูดว่า…” ซือฝูชิงเชิดคางขึ้น เอ่ยเสียงเอื่อยๆ “คุณลวนลามเพื่อนฉันแบบนี้หมายความว่ายังไง”
อวี้เย่ายังคงมือชา สีหน้าเรียบตึง
เขาจำได้แค่ว่าหญิงสาวบิดแขนช่วงข้อต่อของกระดูกส่วนในและข้อมือ อีกทั้งกดสกัดจุดสำคัญบางจุด แค่นั้นก็บีบให้เขาปล่อยตัวอวี้ถังไปได้อย่างง่ายดายแล้ว
หล่อนมีศิลปะการต่อสู้ติดตัว
แต่เมืองหลินไม่มีตระกูลหรือผู้ทรงอิทธิพลที่เกี่ยวข้องกับสายบู๊เลยนี่นา
อวี้ถังชอบแวบหายไปนู่นนี่ หากเขาจะไม่รู้จักคนข้างกายเธอบ้างก็ถือว่าปกติ
แต่ดูท่าทางผู้หญิงคนนี้ดูโตกว่าอวี้ถัง ลูกหลานสายบู๊ตระกูลไหนที่มีฝีมือระดับนี้บ้างนะ
“โทษที เขาเป็นน้องของฉัน” อวี้เย่าคลึงหว่างคิ้วแล้วถอนหายใจ “เกิดเรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อย”
“งั้นเหรอ” ซือฝูชิงมองข้อมือแดงแปร๊ดของอวี้ถัง ยิ้มกล่าว “หยาบคายกับผู้หญิงขนาดนี้ ไม่เหมือนเรื่องเข้าใจผิดเลยสักนิด”
อวี้เย่าสีหน้าเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วน
เขาเม้มริมฝีปากเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “ขอโทษ”
อวี้ถังตกใจเล็กน้อย
เพราะเรื่องครอบครัวเลยทำให้เธอไม่ชอบอยู่บ้านตระกูลอวี้ แต่เธอร
