ู้ซึ้งถึงนิสัยใจคอของพี่น้องลุงป้าน้าอาเป็นอย่างดี
อาเก้าของเธอนิสัยลึกลับ ซึ่งตอนนี้ยังไม่ต้องพูดถึง
ทว่าแต่ไหนแต่ไรมาอวี้เย่าเป็นคนหยิ่งทะนง
เพราะเหตุการณ์ลักพาตัวร้ายๆ ในวัยเด็ก รวมถึงประสบภาวะบกพร่องทางการสื่อสารมานาน เขาจึงหยิ่งในศักดิ์ศรีมาก
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาพูดขอโทษ
“แต่ไม่ว่าจะพูดยังไงเธอก็หนีออกเมืองซื่อจิ่วมาโดยพลการ” อวี้เย่าปรับน้ำเสียงอ่อนลง “ถึงอย่างไรเธอก็ต้องบอกอาห้ากับคุณปู่บ้าง จะกลับหรือไม่กลับเป็นเรื่องของเธอ แต่อย่าทำให้พวกเขาเป็นห่วง”
“พวกเขาอยากไล่ฉันไปจะตาย” อวี้ถังแค่นเสียงเย็นชา เธอคล้องแขนของซือฝูชิงโดยไม่คิดใส่ใจอวี้เย่าอีกต่อไป “ชิงชิง พวกเราห่อกลับไปกินกันดีกว่า”
ซือฝูชิงขานรับก่อนจะคว้าเจ้าหมาน้อยสีขาวที่กำลังดูเรื่องสนุกๆ อยู่ยัดใส่กระเป๋า จากนั้นก็เดินออกไปจากร้าน
เสี่ยวไป๋ “…”
แงๆ มันจะหายใจไม่ออกแล้ว
อวี้เย่ายังคงชะงักอยู่กับที่ กระทั่งซือฝูชิงจากไปนานแล้วถึงค่อยๆ ตื่นจากภวังค์
น่าแปลก
ผู้หญิงคนนั้นให้ความรู้สึกคุ้นเคยเป็นพิเศษ ชวนให้เขาอยากเข้าไปอยู่ใกล้ๆ
อวี้เย่ายัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วลอบถอนหายใจอย่างเงียบเชียบ
เขาต้องหาหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณให้เจอ
**
