เต้นมาก่อนเหมือนกัน ตอนแรกเต้นเหมือนคิงคอง แต่ตอนนี้เหมือนคนบ้างแล้ว”
สวี่ซีอวิ๋น “…”
อย่าเอาเรื่องแบบนี้มาพูดต่อหน้าคนเยอะๆ สิ!
“พวกนายมาที่นี่เพราะอยากเดบิวต์ทำตามความฝันของตัวเองให้สำเร็จ” ซือฝูชิงเงยหน้าขึ้นด้วยรอยยิ้ม “พวกนายก็เห็นว่าศิลปินที่โลดแล่นบนเวทีระดับนานาชาติ ถึงจะเป็นนักร้องดังก็ต้องเต้นเป็นด้วย”
“เพื่อได้เป็นสมาชิกบอยแบนด์ที่ประสบความสำเร็จ ฉันจึงตั้งเงื่อนไขว่าพวกนายต้องเรียนร้อง เต้น แร็ป ทั้งหมด”
พอพูดจบ เหล่าเด็กฝึกก็พากันตะลึงงัน
แม้แต่เซี่ยอวี้ยังพลอยผงะไปด้วย
สวี่ซีอวิ๋นอ้าปากค้าง “เมนเทอร์ซือร้องแร็ปเป็นด้วยเหรอ”
ซือฝูชิงครุ่นคิด “ก็พอเข้าใจบ้างนิดหน่อย”
เหล่าเด็กฝึกชายต่างมองหน้ากัน “ถ้าเรียนหมดจะทันเวลาเหรอครับ”
ตอนนี้พวกเขาเป็นแค่เด็กฝึก แม้แต่เรื่องเดบิวต์ยังเป็นเรื่องที่ไกลตัว พวกเขาจะนึกถึงระดับเวทีนานาชาติได้อย่างไร
“ไม่หรอก” ซือฝูชิงเอ่ยด้วยท่าทีสบายๆ “ฉันจะจัดตารางเอง มีเวลาฝึกซ้อมอีกสองเดือน นี่เพียงพอแล้ว”
จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ซือฝูชิงเหลือบมองแวบหนึ่งก่อนจะกดสายทิ้ง
เซี่ยอวี้ที่อยู่ด้านข้างสายตาดีเลยเห็นคำว่า “พี่เฝิ่ง” สองคำนี้
เขาจำได้รางๆ ว่าผู้จ
