เงินก็ “…”
เสี่ยวไป๋ร้องเอ๋งๆ แล้วยื่นมือออกไปลูบไหล่ของเธออย่างเบามือ
ซือฝูชิงแค่นยิ้ม “ไม่มี อย่าได้คิดเชียว!”
สร้อยทองที่มีมูลค่าเพียงหนึ่งเดียวของเธอถูกกินไปแล้ว!
เจ้าหมาบ้า!
อวี้ถังนึกประหลาดใจ “ชิงชิง มันพูดว่าอะไรเหรอ”
“มันบอกว่าอยากไปคลุกโคลน แต่ฉันไม่ให้มันไป”
“เฮ้อ เมื่อกี้น่าจะให้สัตวแพทย์ช่วยดูสมองของมันหน่อย”
เสี่ยวไป๋ “…”
ทำลายชื่อเสียงของมันจนเสื่อมเสีย
เจ้านายน่ารังเกียจจริงๆ!
**
วันต่อมา
ณ ค่ายซ้อมของรายการหนุ่มสาววัยใส
การแบ่งห้องเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
ซือฝูชิงมีเด็กฝึกในมือทั้งหมดหกคน ส่วนเด็กฝึกที่ลาออกไป ถ้าไม่ไปเข้าฟังคลาสของหลินชิงเหยียนก็ซ้อมด้วยตัวเอง
“ดีมาก ผ่อนคลายซะจริง” ซือฝูชิงบิดขี้เกียจอย่างช้าๆ ดวงตาจิ้งจอกหรี่ลง พยักหน้าเอ่ย “หกคน ได้กลุ่มหนึ่งพอดี ซ้อมก็สะดวก”
การแสดงตอนหลังๆ นอกจากแบทเทิลตัวต่อตัวแล้วยังต้องแข่งกันเป็นทีมด้วย
ในเมื่อผู้ที่เข้าแข่งขันวันหน้าจะได้รวมตัวกันเป็นบอยแบนด์ ฉะนั้นความร่วมมือภายในกลุ่มก็สำคัญมากเหมือนกัน
“ซือ…เมนเทอร์ซือครับ…” มีเด็กฝึกคนหนึ่งยกมือขึ้น เอ่ยเสียงเบาหวิว “ผม…ผมเต้นไม่เป็น”
“ไม่เป็นไร” ซือฝูชิงชี้ไปที่สวี่ซีอวิ๋น “เขาก็ไม่เคย
