บอยู่
“เอ๊ะ ชิงชิง ตรงนี้มีหมาอยู่ตัวหนึ่ง” อวี้ถังรุดหน้าขึ้นไปอย่างเป็นกังวล “เหมือนมันจะบาดเจ็บด้วย”
“หืม” ซือฝูชิงคุกเข่าลง จากนั้นก็เห็นขนสีขาวของเจ้าหมาน้อยมีเลือดซึมออกมา นัยน์ตาผุดความสงสัย “มันบาดเจ็บ”
“พวกเราพามันไปโรงพยาบาลสัตว์ก่อนดีกว่า” อวี้ถังอุ้มเจ้าหมาน้อยสีขาวขึ้นมาอย่างระมัดระวัง “ชิงชิงติดอะไรไหม”
“แวะไปหน่อยก็ดี” ซือฝูชิงพูดอย่างเห็นด้วย “ทิ้งมันไว้ที่นี่ก็คงไม่ได้”
ด้านหน้ามีโรงพยาบาลสัตว์อยู่แห่งหนึ่ง
เจ้าหมาน้อยมีเพียงบาดแผลภายนอก ไม่นานสัตวแพทย์ก็ล้างทำแผลให้มันเสร็จอย่างรวดเร็ว
เพราะประคบยาเลยต้องทิ้งไว้ดูอาการสามสิบนาที
“ว้าว มันน่ารักสุดๆ ไปเลย ดวงตาสีม่วง หูอยู่นี่ หางอยู่นี่” อวี้ถังลูบขนสีขาวของมันด้วยอารมณ์สีหน้าสุขใจแทบลอยทะลุออกนอกโลกไปแล้ว “การลูบขนหมาเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดบนโลกใบนี้เลย”
ซือฝูชิงเห็นด้วย
เธอใช้มือหนึ่งเท้าคาง ในขณะที่มืออีกข้างบีบหูของเจ้าหมาน้อยสีขาวไปด้วย
เมื่อก่อนเธอเคยเลี้ยงสัตว์ตัวหนึ่ง ไม่ใช่แค่ลูบ แต่ยังขี่มันได้ด้วย
น่าเสียดาย…
“ชิงชิง! ช่วยด้วย!” ทันใดนั้นอวี้ถังก็กรีดร้องเสียงหลง “เจ้าหมาตัวนี้ไม่มีก้น!”
“หืม” ซือฝูชิงคร้านที่จะมอง เ
