อะไรผิดไปเหรอ
เวลานี้มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นเป็นพรวนยาว มีเด็กฝึกเข้ามาในห้องซ้อมเต้นด้วยสีหน้าที่ดูไม่ค่อยดีนัก
“เอ๊ะ พวกนายมาได้ไง” สวี่ซีอวิ๋นยังไม่สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติเลยยิ้มทักทายพวกเขาอย่างเริงร่า “อ๋อ พวกนายก็ถูกย้ายมาที่นี่เหมือนกันสินะ วันหลังพวกเราจะได้ซ้อมด้วยกัน”
พอได้ยินประโยคนี้เหล่าเด็กฝึกก็เผยสีหน้าเย้ยหยัน
หนึ่งในนั้นยิ้มเยาะ “สวี่ซีอวิ๋น ถึงแม้ด้วยศักยภาพของพวกเราคงเดบิวต์เป็นศิลปินไม่ได้ แต่พวกเราไม่มีทางเลือกเมนเทอร์ที่ทั้งร้องทั้งเต้นไม่เป็นมาเป็นเมนเทอร์ของตัวเองหรอก”
สวี่ซีอวิ๋นสีหน้าเปลี่ยนแล้วเอ่ยหาข้อแก้ต่างด้วยใบหน้าแดงก่ำ “ไร้ความสามารถร้องเต้นอะไรกัน เมนเทอร์ซือไม่ใช่…”
คำพูดของเขาถูกตัดบทอย่างไม่สบอารมณ์ “ช่างเถอะ นายไม่ต้องอธิบายหรอก”
ช่วงนี้สวี่ซีอวิ๋นก็ดูแปลกๆ ไม่นานก็เข้าข้างซือฝูชิงแล้ว
ซือฝูชิงส่งสัญญาณบอกให้สวี่ซีอวิ๋นไปพักผ่อนอีกฝั่ง เธอเงยหน้าขึ้นด้วยท่าทีเกียจคร้าน “พวกนายมีเรื่องอะไรเหรอ”
“เมนเทอร์ซือ พวกผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเซี่ยอวี้ถึงเลือกคุณ” เด็กฝึกหลายคนสบตากัน สุดท้ายก็เลือกเปิดปากพูดออกไปตรงๆ “พวกผมยอมไม่มีเมนเทอร์ดีกว่าอยู่เป็นเด็กฝึกในห้อง
