เนิบๆ “มาดูว่าคนป่วยเชื่อฟังหรือเปล่า”
“อืม” อวี้ซีเหิงเอ่ยเสียงเย็น “เข้ามาเถิด”
อวี้ถังยิ้มเริงร่า “ฉันเข้าไปเองได้อยู่แล้วอาเก้า!”
ไม่น่าเชื่อว่าจะไม่ไล่เธอกลับ เธอทำสำเร็จมาได้ก้าวหนึ่งแล้ว
“ไม่ได้เรียกเธอ”
“…”
อวี้ถังมองอวี้ซีเหิงก่อนหันไปมองซือฝูชิงด้วยสีหน้ามึนงง
หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเธอก็เข้าใจแล้ว
“ว้าว” อวี้ถังกำหมัดมือขวาแล้วต่อยเข้าที่มือซ้าย เอ่ยอย่างตื่นเต้น “อาเก้า ไม่คิดเลยว่าอาจะรับชิงชิงมาอยู่ในห้องฝังทอง[1]ด้วยกัน!”
เฟิ่งซานแทบสะดุดขาล้ม จากนั้นก็เอ่ยเสียงขรึมผ่านลำคอ “…คุณหนูอวี้ถังช่วยพูดให้ดีๆ หน่อย อย่าใช้คำซี้ซั้ว”
อวี้ซีเหิงเงียบไปชั่วขณะ หันหน้าไปพยายามชี้แจงซึ่งเห็นได้น้อยครั้งนัก “เจ้าหนูอ่านนิยายเยอะไปหน่อย”
“เข้าใจๆ” ซือฝูชิงเดินขึ้นบันได “แต่ถ้าเจ้านายให้ห้องฝังทองฉันสักห้อง ฉันก็ไม่ขัดอะไรหรอกนะ!”
ถ้าเอาไปให้ธนาคารคงแลกเป็นเงินได้ไม่น้อย
วันที่จะได้ขึ้นเป็นเศรษฐีนีของเธอคงไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว!
มือของอวี้ซีเหิงชะงักไป
“ฉันเห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้” อวี้ถังตะโกนเสียงดัง “ชิงชิงเป็นคนที่สวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย!”
อวี้ซีเหิงหมุนตัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
