พวกคุณเองก็ไม่ต้องคอยกดดันเขา ไม่แน่แฟนคลับอาจจะหายหมดเลยก็ได้ แบบนี้ลู่เยี่ยนก็จะได้ครองตำแหน่งเซ็นเตอร์อย่างมั่นคงไม่ใช่เหรอ”
“…”
บรรยากาศรอบข้างตกอยู่ในความเงียบ
โปรดิวเซอร์คิดไม่ถึงว่าซือฝูชิงจะพูดเรื่องนี้อย่างตรงไปตรงมาโหดยิ่งกว่าพวกเขาเสียอีก
หลีจิ่งเฉินตกตะลึงแล้วตวาดใส่ “ซือฝูชิง คุณพูดจาเหลวไหลอะไรของคุณ!”
“ป่ะ” ซือฝูชิงใช้มือล้วงกระเป๋าเอ่ยเสียงสดใส “ฉันพาพวกนายไปกินมื้อดึกดีกว่า”
เซี่ยอวี้เลิกคิ้ว พลันก้าวเท้าเดินตามออกไป
ครั้นเห็นสวี่ซีอวิ๋นยังยืนอยู่ที่เดิม เซี่ยอวี้ก็คว้าหมับเข้าที่ไหล่ของสวี่ซีอวิ๋นแล้วดันเขาเดินขึ้นไปข้างหน้าหลายก้าว
ทันใดนั้นสวี่ซีอวิ๋นก็สะดุดล้มขาพับลงกับพื้น “?!”
เมื่อกี้เขาเพิ่งเจอเรื่องสะเทือนใจบ้าบออะไรมากันนะ
“เมนเทอร์ซือ” ฉับพลันเซี่ยอวี้ก็จับจ้องเธอแล้วเอ่ยว่า “ผมเลือกคุณแบบนี้คงไม่ได้เป็นการสร้างเรื่องเดือดร้อนให้ใช่ไหม”
“พวกนายเป็นเด็กฝึก ฉันเป็นเมนเทอร์” ซือฝูชิงเอ่ยเสียงเกียจคร้าน “ถ้าฉันไม่คอยปกป้องพวกนาย แล้วใครจะปกป้อง”
สวี่ซีอวิ๋นเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจด้วยท่าทีหมดสภาพ “เมนเทอร์ซือแวะมาตอนดึกดื่นขนาดนี้ลำบากแย่เลยขอบคุณจริงๆ นะครับที่มาช่วยพี่เซี่ย
