ี้จะต้องได้อยู่คลาสของคุณแน่”
หลินชิงเหยียนจึงพอจะยิ้มออกมาได้เล็กน้อย “รบกวนเมนเทอร์หลีแล้วค่ะ”
หลีจิ่งเฉินพูดขึ้นมาอีก “ผมจะไปหารือกับคนวางแผนและโปรดิวเซอร์ พวกเขาต้องไม่เห็นด้วยแน่ๆ”
ต้นกล้าที่ดีอย่างเซี่ยอวี้จะถูกซือฝูชิงทำลายไม่ได้
…
พอถึงเวลาทุ่มครึ่งซือฝูชิงก็กลับไปถึงค่ายฝึก
ถึงอย่างไรสวี่ซีอวิ๋นก็ถือได้ว่าเป็นลูกศิษย์ของเธอ แม้ว่าวันนี้เธอจะขอลางาน แต่เธอก็ยังมาดูผลงานการสอนของตนเองด้วยใจที่ทุ่มเท
ตอนที่เธอเดินไปถึงชั้นสาม เธอก็ชนเข้ากับสวี่ซีอวิ๋นที่กำลังวิ่งตะบึงมาพอดี
ซือฝูชิงจับมือเขาไว้อย่างว่องไว เขาจึงรอดพ้นจากการล้มหงายมาได้
สวี่ซีอวิ๋นยืดตัวขึ้น พอเขาเห็นคนที่อยู่ตรงหน้าก็ตะกุกตะกักอึกอักขึ้นมาทันที “เมนเทอร์ซือ!”
“วิ่งเร็วอะไรขนาดนั้น จะไปไหน” ซือฝูชิงเลิกคิ้ว “บอกมาดีๆ ว่าวันนี้นายซ้อมเต้นไปกี่ชั่วโมง”
“เมนเทอร์ซือ ผมซ้อมจริงจังมากนะ” สวี่ซีอวิ๋นตอบอย่างรวดเร็ว “ผมมีเรื่องนิดหน่อย เมนเทอร์ซือ ผมค่อยมาหาคุณทีหลังนะ”
ซือฝูชิงหุบยิ้ม ดวงตาจิ้งจอกหรี่ลง “มีอะไรเหรอ”
สวี่ซีอวิ๋นเม้มริมฝีปากก่อนจะพูดออกมาด้วยความลำบากใจ “ก็การแบ่งคลาสของเด็กฝึกน่ะสิ พี่เซี่ยเลือกคุณ ก็เลยถูก
