ิ่งเฉินกลับมาถึงค่ายฝึกตอนบ่ายสอง เขาก็ได้พบกับหลินชิงเหยียนกับเมนเทอร์ด้านดนตรี
“เซี่ยอวี้?” หลีจิ่งเฉินฟังเรื่องราวจนจบก็ชะงักไปเล็กน้อย เขาพยักหน้า “อืม เขาควรจะไปอยู่ในกลุ่มเต้น ผมจะไม่เลือกเขาก็แล้วกัน”
หลีจิ่งเฉินมีอายุมากที่สุดและมีความสามารถมาก เขาจึงมีใบลงทะเบียนอยู่ในมือมากเช่นกัน
แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือ เขาก็ยังไม่มีใบลงทะเบียนของเซี่ยอวี้
“ไม่ได้อยู่ที่เมนเทอร์หลีเหมือนกันเหรอเนี่ย” หลินชิงเหยียนอึ้งงันไปทันที “ถ้าอย่างนั้น…”
ดูเหมือนเธอจะนึกอะไรขึ้นมาได้จึงรีบไปที่ห้องของซือฝูชิงทันที
เธอไม่จำเป็นต้องพลิกดูเลยเพราะบนโต๊ะมีใบลงทะเบียนแค่สองใบเท่านั้น
หลินชิงเหยียนไม่สนใจเหลือบมองอีกชื่อหนึ่งด้วยซ้ำ เธอจ้องอยู่ที่คำว่า ‘เซี่ยอวี้’ ไม่วางตาและค่อยๆ ใช้นิ้วบีบกระดาษทีละนิด
เธอรู้สึกหัวใจว่างโหวงไปชั่วขณะ พลันรู้สึกหายใจไม่ออก
เซี่ยอวี้เลือกซือฝูชิงจริงเหรอ
บ้าไปแล้วเหอะ!
ในวงการบันเทิงมีใครบ้างที่ไม่รู้ว่าซือฝูชิงไร้ยางอายและไร้ความสามารถ?
ใบหน้าของหลินชิงเหยียนซีดขาว เธอหายใจไม่ค่อยออก
เมนเทอร์ด้านดนตรีและหลีจิ่งเฉินที่ตามมาย่อมเห็นเช่นกัน
เมนเทอร์ด้านดนตรีอุทานด้วยความประหล
