”
เป็นอีกครั้งที่เฟิ่งซานต้อง “…”
แน่ใจนะว่าไม่ใช่ลูกอม?
อวี้ซีเหิงเปิดกล่องไม้
กลิ่นหอมของยากระจายออกมาทันที เข้มข้นแต่ไม่เลี่ยน แรงแต่ไม่ฉุน
เป็นยาดีแน่นอน
น้ำเสียงของอวี้ซีเหิงอ่อนโยน “เงินเดือนจะโอนเข้าบัญชีให้”
ซือฝูชิงสดใสมีชีวิตชีวาขึ้นมากเมื่อได้ยินอย่างนั้น เธอยิ้มหวาน “เจ้านาย ฉันรักคุณ”
ไม่กี่นาทีต่อมารถก็มาจอดที่หน้าอพาร์ตเมนต์
ซือฝูชิงเปิดประตูรถ
เธอกำลังจะลงไปแต่ก็มีเสียงหนึ่งเรียกเธอเอาไว้ก่อน
“หือ” ซือฝูชิงหันกลับไป
ร่างของชายคนนั้นไม่ขยับ ขายาวๆ ของเขาไขว้กัน เขาเพียงแค่หันลำตัวท่อนบนมาเล็กน้อยเท่านั้น
เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยดวงตาอ่อนโยน “ขึ้นไปพักเถิด”
ม่านตาสีน้ำตาลอ่อนของเขามีเสน่ห์ลึกลับราวกับดอกไม้ไฟที่แตกกระจายในคืนอันมืดมิด มันล้ำลึกและเงียบสงบ
พอจ้องมองใครก็จะทำให้คนคนนั้นรู้สึกว่างโหวงเบาหวิว
“รู้แล้วน่า” ซือฝูชิงลูบหูเล็กน้อยแล้วโบกมืออย่างเกียจคร้าน
เสียงนี้มันช่างร้ายกาจจริงๆ
ในบรรดานักพากย์ทั้งหมดที่เธอเคยรู้จักยังไม่มีคนไหนที่มีเส้นเสียงดีเท่าเขาเลย
พอเงาร่างของซือฝูชิงหายลับไปแล้ว อวี้ซีเหิงก็หันไปมองไปข้างหน้าอีกครั้งพลางเอ่ยเสียงเรียบ “ไป”
…
ตอนที่หลีจ
