ไม่เหลือบมองเธอเลยสักนิด
“โอ้ ซือฝูชิงดูเหมือนเธอจะไม่มีรถนะ” จั่วฉิงหย่ารู้สึกสบายอกสบายใจที่สุด “ดูเหมือนเธอจะต้องเดินกลับเองแล้วแหละ อย่าได้คิดที่จะอาศัยรถของพี่รองเลย ที่พวกเรารับเธอมาด้วยนี่ก็นับว่าดีมากแล้ว”
ไม่ต้องพูดถึงรถประจำทางในบริเวณใกล้ๆ นี้ แม้แต่จักรยานสาธารณะก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ
ตอนนี้แดดแรงมาก อากาศก็แห้งด้วย
อยากจะรู้นักว่าซือฝูชิงจะกลับไปได้ยังไง
ถ้านักข่าวบันเทิงเก็บภาพได้ระหว่างทางก็คงเป็นเรื่องอื้อฉาวขึ้นมาอีก
จั่วเสียนอวี้เหลือบมองซือฝูชิงอย่างไม่แยแส “ไปกันเถอะ”
ซือฝูชิงไม่ได้สนใจ เธอเก็บโทรศัพท์มือถือแล้วเดินออกจากสุสานอย่างช้าๆ
มีรถหรูหลายคันจอดอยู่ข้างนอกแต่เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครอยากรับซือฝูชิงไปด้วย
จั่วฉิงหย่าทำหน้าเยาะเย้ย “บ๊ายบายนะ เธอค่อยๆ เดินกลับละกัน พวกพันธุ์ผสมก็เป็นพันธุ์ผสมอยู่วันยังค่ำ”
ทันใดนั้นเองเสียงของเครื่องยนต์ก็ดังกึกก้องขึ้น แม้แต่ลมก็ดูเหมือนจะพัดรุนแรงขึ้นและม้วนเอาใบไม้ที่ร่วงหล่นบนพื้นปลิวว่อนไปทั่ว
ข้างหน้ามีรถสีน้ำเงินคันหนึ่งแล่นมา ซึ่งเห็นแต่ส่วนท้ายรถเท่านั้น
พวกคุณชายทั้งหลายล้วนตกตะลึง “ให้ตายเถอะ ขับถอยหลัง บ้าไปแล้วเหรอ!”
จะขับรถได้
