”
“อืม” จั่วเสียนอวี้พยักหน้า “เดือนหน้าพวกเราลองไปดูที่จงโจวกัน”
“ไม่เหมือนคนบางคนที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณ” จั่วฉิงหย่าแค่นเสียงออกมาอย่างได้ใจ “ยังคิดที่จะเอาตัวเข้าไปอยู่ในแวดวงเมืองซื่อจิ่วอีก ไม่ดูตัวเองบ้างเลยว่าคู่ควรมั้ย”
“หมอเทวดาหัตถ์วิญญาณคือใครเหรอ” ซือฝูชิงเอียงคอเล็กน้อย เธอกอดอกพลางยิ้มเยาะ “ชื่อหลงตัวเองชะมัด”
“หลงตัวเอง?” ไม่ว่าจั่วเสียนอวี้จะรักษาท่าทีเก่งแค่ไหน แต่เธอก็ต้องแค่นเสียงออกมาด้วยอารมณ์โกรธเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ยุ่งเรื่องของตัวไปเถอะ เธอจะไปรู้อะไร เธอรู้เหรอว่าเขาเป็นใคร”
[1]องเมียวจิ นักพรตผู้ประกอบพิธีกรรมต่าง ๆ ตามวิถีแห่งองเมียว อยู่ในชุดแขนเสื้อยาว สวมหมวกทรงสูง