งก็เห็นคนทั้งสามที่รออยู่ที่โต๊ะหิน พอเห็นว่าพวกเขาทั้งหมดมีใบหน้าแบบชาวตะวันตก เขาจึงไม่ได้สนใจมากนัก
เขาแค่กวาดตามองเล็กน้อยแล้วจากไปทันที
ตระกูลหนิงเองก็มีชื่อเสียงในทวีปตะวันตก จึงไม่น่าแปลกใจที่จะมีคนจากต่างประเทศมาหาพวกเขา
แต่การที่พวกเขาสามารถมาหาตระกูลหนิงได้ก็แสดงว่าต้องมีศักยภาพไม่เบา
ถ้าเป็นเวลาปกติเขาอาจจะเข้าไปคุยด้วยสักสองสามคำแต่ตอนนี้เขากำลังรีบขนส่งตัวยากลับไปที่เมืองซื่อจิ่วจึงไม่มีเวลาสานสัมพันธ์ด้วย
แต่ชายที่นั่งรถเข็นคนนั้นกลับทำให้อวี้เย่านึกถึงอวี้ซีเหิง
เขายกมุมปากเบาๆ
ผู้ชายที่มีขาพิการจะต่างอะไรกับขยะ
หลังจากที่อวี้เย่าออกไปแล้ว พ่อบ้านก็ออกมาอีกครั้งและเชิญทั้งสามคนเข้าไปข้างใน
“คุณสกอตแลนด์ต้องการรักษาขาใช่ไหมครับ” ชายวัยกลางคนหุบยิ้มและเบนสายตาไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนรถเข็นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ท่าทีของเขาไม่ได้ดีอะไรนัก “ต้องบอกกล่าวกันเสียก่อน ไม่ว่าจะรักษาได้หรือไม่ก็จะไม่มีการคืนเงินมัดจำ นี่คือกฎของตระกูลหนิง”
อวี้ซีเหิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “พวกคุณผิดนัด”
เขานัดไว้สิบโมง แต่ตอนนี้เป็นเวลาสิบโมงยี่สิบนาทีแล้ว
สีหน้าของชายวัยกลางคนหมดความอดทนทันทีเมื่อได้ยิ
