อมสักการะศพแต่ยังไปยุ่งวุ่นวายรบกวนโลงศพของท่านผู้เฒ่าจั่วอีกด้วย”
“จิ๊ ถึงยังไงท่านผู้เฒ่าจั่วก็เป็นคนเลี้ยงดูเธอมาจนโต คนคนนี้หมดหนทางเยียวยาแล้วจริงๆ”
สีหน้าของอวี้เย่าเย็นชาลงเล็กน้อย “ถึงเวลานั้นก็อย่าให้เธอแตะต้องตัวฉัน”
“ไม่ต้องห่วง พวกเราจะจัดการให้แน่นอน” คุณชายที่อายุมากกว่าเขาตบอกรับรอง “หลังจากงานศพเรียบร้อย นายก็จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลจั่วแล้ว ด้วยสถานะอย่างเธอ ต่อไปถ้าเธออยากจะพบนายก็คงยากแล้ว”
ใช่ว่าใครจะสามารถเข้าสู่แวดวงศูนย์กลางของเมืองซื่อจิ่วได้ง่ายๆ
…
สิบเอ็ดโมงครึ่ง
เฟิ่งซานจอดรถที่หน้าร้านอาหารท้องถิ่นแห่งหนึ่ง
พวกเขาทั้งสามคนสวมหน้ากากและเสื้อผ้าธรรมดาๆ ไม่ต่างอะไรกับคนที่เดินผ่านไปผ่านมา
เถ้าแก่เนี้ยร้านอาหารท้องถิ่นกระตือรือร้นอย่างมาก แถมพวกเขายังเสิร์ฟอาหารเร็วมากด้วย
“เจ้าหอมและอวบอ้วนจริงๆ” ซือฝูชิงพูดกับเป็ดย่างจานหนึ่ง “ความใฝ่ฝันในชีวิตของฉันก็คือการได้กินเจ้าทุกวัน จะลงมือละนะ”
เฟิ่งซาน “…”
ความใฝ่ฝันในชีวิตของคนคนหนึ่งคือการได้กินเป็ดย่างทุกวันอย่างนั้นเหรอ
นั่นมันก็ง่ายเกินไปมั้ย!
เขายิ่งไม่เข้าใจวิธีคิดของซือฝูชิงมากขึ้นทุกทีแล้ว
อาหารของอว
