ี้ซีเหิงนั้นเป็นอาหารเบาๆ เขากินแค่ซุปใสและของว่างจำนวนหนึ่งเท่านั้น
เขาเท้าคางมองซือฝูชิงที่กำลังกินเป็ดจนแก้มป่องผ่านไอร้อนจากถ้วยชา
อวี้ซีเหิงคิดเล่นๆ ว่าเวลากินเธอก็เหมือนจิ้งจอกน้อยอยู่เหมือนกัน
“เจ้านาย ฉันจะไปเดินดูรอบๆ หน่อยนะ ซือฝูชิงขยิบตาให้เขาหลังจากกินเสร็จแล้ว “ฉันจะไปซื้อยาให้คุณ”
ที่เธอบอกว่าจะช่วยรักษาอาการให้อวี้ซีเหิงไม่ใช่ความคิดที่ผุดขึ้นมาอย่างหุนหันพลันแล่น
อย่างไรเสียโรคที่ทำให้เธอคิดว่ารักษาได้ยากในโลกใบนี้ก็ไม่ได้มีอยู่มากนัก
อวี้ซีเหิงพยักหน้า “ไปเถิด”
“ต้องเบิกเงินนะ”
“อืม”
จากนั้นซือฝูชิงถึงได้จากไปอย่างเบิกบานใจ
อวี้ซีเหิงวางถ้วยชาลงก่อนจะเงยหน้าขึ้น “ไปจ่ายเงิน”
เฟิ่งซาน “…”
แม้ว่าบัตรธนาคารจะอยู่ที่เขาก็จริงแต่การปฏิบัติต่อพวกเขาทั้งสองคนออกจะแตกต่างกันเกินไปมั้ย!
…
ตกกลางคืน
ณ โรงแรมแห่งหนึ่ง
เฟิ่งซานตรวจสอบทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก่อนจะเดินเข้าไปอย่างเบาเท้าไร้สุ้มเสียง “พี่เก้า คุณซือบอกว่าอีกสักพักเธอจะกลับมาครับ”
อวี้ซีเหิงกำลังอ่านหนังสือ พอเขาได้ยินอย่างนั้นก็เพียงแต่พยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้น
เฟิ่งซานไม่มีอะไรให้ทำ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็หยิบโทรศ
