บนโต๊ะ
หลังจากที่ทักทายกันเสร็จ ซือฝูชิงก็นั่งลงจัดการอาหารเช้าอย่างมีความสุขโดยไม่มีท่าทีเกรงใจใดๆ ทั้งสิ้น
โลกนี้กว้างใหญ่ก็จริง แต่เรื่องกินก็ยังคงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด
หน้าผากของเฟิ่งซานกระตุกเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าบนศีรษะของเธอยังมีผมชี้กระดกอยู่เลย
ไม่ว่าจะเป็นที่จงโจวหรือในเมืองซื่อจิ่ว สุภาพสตรีคนไหนที่จะต้องพบกับอวี้ซีเหิงต่างก็ต้องใช้เวลาแต่งหน้าแต่งตัวกันหลายชั่วโมงด้วยกันทั้งนั้นเพราะพวกเธอกลัวว่าจะมีตรงไหนไม่ถูกต้องเหมาะสม
แต่เขาก็ยังไม่เคยเห็นใครที่ดูดีไปกว่าซือฝูชิงเลยสักคน
หลังจากที่พวกเขากินข้าวเช้าเสร็จแล้ว เฟิ่งซานก็ขนย้ายของที่เตรียมไว้ขึ้นรถ
ซือฝูชิงเดินตามอวี้ซีเหิงไปนั่งตรงเบาะหลัง
เช้าตรู่อากาศเย็นสดชื่น เธอได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกหอมหมื่นลี้ที่เผยให้เห็นถึงเสน่ห์น่าหลงใหลจากตัวของเขาอีกแล้ว
ข้างที่นั่งมีกล่องใบหนึ่งเปิดอยู่ ข้างในมีหน้ากากหนังมนุษย์สามชิ้น อวี้ซีเหิงพูดขึ้นว่า “เดี๋ยวค่อยใส่”
“อืม สวมหน้ากากมันอึดอัด” ซือฝูชิงรับมันมาแล้วถอนหายใจ “เปลี่ยนตัวตนเลยจะดีกว่า”
เฟิ่งซานที่กำลังขับรถอยู่มือสั่นขึ้นมาทันที “เปลี่ยนตัวตน?”
“ใช่ จะว่าไปแล้วฉันพอรู้จักคนคนหนึ่ง” ซือฝู
