แน่
“เป็นมานานแล้ว” อวี้ซีเหิงพูดเสียงเรียบ “ไม่ได้มีปัญหาอะไร อย่าไปสนใจเลย”
เขากำลังจะชักมือกลับแต่ซือฝูชิงกลับยึดนิ้วเขาเอาไว้ตามสัญชาตญาณ “ไม่ได้สิ”
อวี้ซีเหิงมองดูการกระทำของเธออย่างสงบ “ทำไมหรือ”
ซือฝูชิงลองจับชีพจรอีกครั้งก่อนจะปล่อย “เจ้านาย คุณวางใจได้เลย ฉันจะรักษาคุณให้หายดีอย่างแน่นอน”
หาได้ยากที่จะได้พบเจอโรคประหลาดซับซ้อนที่เธอมองไม่ออกตั้งแต่แรกอย่างนี้ ถึงอย่างไรเธอก็ต้องขอศึกษาสักหน่อย
เฟิ่งซานที่นั่งเบาะหน้าถามอย่างไม่แน่ใจ “คุณซือเรียนหมอมาเหรอ”
ซือฝูชิงเงียบไปครู่หนึ่ง เธอไม่อธิบายใดๆ “อืม”
อวี้ซีเหิงลดสายตาลง
ทั้งๆ ที่ปกติเธอมีชีวิตชีวาและร่าเริง แต่ตอนนี้ท่าทางกลับดูห่อเหี่ยว
สายตาของเขาจับจ้องผมที่ยังกระดกชี้ขึ้นมาของซือฝูชิง หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีในที่สุดเขาก็ยื่นมือออกไปกดมันไว้
ซือฝูชิงมีปฏิกิริยาตอบสนองทันที เธอเอ่ยขึ้นเสียงแข็ง “หยุดนะ! อย่าแตะ เดี๋ยวมันจะสั้นลง”
อวี้ซีเหิงหยุดชะงักแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ขอโทษ”
เฟิ่งซานตกใจมากเสียจนขับรถตวัดเป็นรูปตัวเอส “…”
เขาเพิ่งค้นพบว่าแท้จริงแล้วหัวใจของเขาค่อนข้างอ่อนแอ
…
เพิ่งจะตีสี่ตีห้าฟ้าก็เริ่มสว่างแล้ว แต่สำหรับใคร
