จั่วเสียนอวี้ไม่ได้โตมากับท่านผู้เฒ่าจั่วและเธอก็ไม่ได้ผูกพันอะไรกับเขามากนัก แต่เธอก็ยังรู้สึกว่ามันไม่ควรค่าสำหรับเขาอยู่ดี
ท่านรักใคร่โปรดปรานคนนอกตระกูลคนหนึ่งและยังเลอะเลือนจนถึงขั้นยกทรัพย์สมบัติของตระกูลให้อีกด้วย แต่ท้ายที่สุดแล้วท่านได้อะไรคืนมาบ้าง
จั่วเสียนอวี้ดูแคลนซือฝูชิงมาโดยตลอด แต่เธอก็ต้องยอมรับว่าท่านผู้เฒ่าจั่วดีกับซือฝูชิงมากเสียจนเธอเกิดรู้สึกอิจฉาขึ้นมาเหมือนกัน
แต่ไม่ว่าอย่างไร เวลาผ่านไปนานหลายปีขนาดนี้ ต่อให้เป็นการเลี้ยงสุนัขสักตัวก็น่าจะเกิดความรักความผูกพันขึ้นมาบ้างไม่ใช่เหรอ
ถ้าท่านผู้เฒ่าจั่วรู้ว่าซือฝูชิงเลือดเย็นและแล้งน้ำใจแบบนี้ ท่านจะสามารถพักผ่อนอย่างสงบอยู่ในปรโลกได้อย่างไร
แพขนตาของซือฝูชิงหลุบลงเล็กน้อย เธอผลักมือของจั่วเสียนอวี้ออก
ซือฝูชิงยิ้มออกมาแต่แววตากลับแฝงแววดุร้าย “อนุญาตให้แตะแล้วเหรอ”
สีหน้าของจั่วเสียนอวี้เปลี่ยนไปทันที เธอผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
“เธอเป็นใครเหรอถึงจะมารู้สึกผิดหวังในตัวฉัน ดื่มไปกี่แก้วแล้วล่ะ” ซือฝูชิงปิดฝาโลง สองมือล้วงกระเป๋า “ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน เธอดูแลตระกูลจั่วให้ดีเถอะ ระวังจะไม่มีตระกูลจั่วอีกต่อไป”
จั่ว
