เสียนอวี้ได้ยินดังนั้นก็ส่งเสียงเย้ยหยันออกมาเพราะความโกรธเป็นครั้งแรก “ซือฝูชิง เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรออกมา แถมยังต่อหน้าคุณปู่แบบนี้อีก? เธอยังสะกดคำว่า ‘กตัญญู’ เป็นอยู่ไหม
เธอคิดว่าจะยอมถอยเพื่อรุกทีหลังอย่างนั้นเหรอ คิดว่าพวกเราจะยกเลิกข้อตกลงเลี้ยงดูเธอไม่ได้สินะ?”
ตระกูลจั่วเป็นตระกูลใหญ่ในเมืองหลิน คิดว่าใครๆ ก็แตะต้องพวกเขาได้อย่างนั้นเหรอ
ซือฝูชิง เธอพูดอะไรอกตัญญูอย่างนั้นออกมาได้ยังไง ช่างน่าขันจริงๆ
“ฉันรู้ดี สำหรับเรื่องสัญญารับเลี้ยงดู ไม่ต้องกังวลไปหรอก ฉันจะยกเลิกมันแน่” ซือฝูชิงเอียงศีรษะยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “เธอควรจะรู้ไว้นะว่าฉันต่างหากที่ไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วย”
แล้วซือฝูชิงก็จากไปทั้งอย่างนั้น ห้องโถงที่จัดงานศพเงียบสงัดทันที
จั่วเสียนอวี้ยืนอยู่ที่เดิม เธอขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเธอกำลังโกรธ
พ่อบ้านสังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงก้าวเข้าไป “คุณหนูเสียนอวี้อย่าได้โกรธไปเลยครับ ท่านผู้เฒ่าเป็นคนฉลาดมาทั้งชีวิต พอแก่ตัวลงก็อาจสับสนเลอะเลือนไปบ้าง มันไม่คุ้มหรอกที่จะไปถือสาหาความกับคนแบบนี้”
จั่วเสียนอวี้สูดลมหายใจเข้าลึกพลางนวดขมับ “คุณปู่ม
