องคนผิดจริงๆ เป็นแบบนี้ก็ดีจะได้มองออกตั้งแต่เนิ่นๆ และพยายามอยู่ให้ห่างไว้”
เธอไม่สนใจหรอกว่าซือฝูชิงจะเป็นจะตายอย่างไร
แต่เงินสองพันล้านที่ซือฝูชิงได้ไปจะต้องถูกยึดคืน
จั่วเสียนอวี้ไม่เหลือความเห็นอกเห็นใจใดๆ ให้กับซือฝูชิงอีกแล้ว
เธอกราบไหว้ที่หน้าโลงศพแล้วพูดเบาๆ ว่า “คุณปู่ดีกับเธอแต่เธอกลับไม่สำนึกบุญคุณ คุณปู่ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะทำให้เธอชดใช้ให้คุณปู่ให้ได้”
หลังจากธูปหมดดอกแล้ว พ่อบ้านก็ออกไปส่งจั่วเสียนอวี้ด้วยตัวเอง เขาอดส่ายศีรษะไม่ได้
ท่านผู้เฒ่าจั่วดวงตามืดบอดจริงๆ ทำไมถึงรับเลี้ยงคนเนรคุณอย่างซือฝูชิงได้นะ
โชคดีคนตระกูลจั่วได้เห็นธาตุแท้ของซือฝูชิงแล้ว เขาเองก็ต้องคอยเตือนให้คนอื่นอยู่ห่างๆ ซือฝูชิงไว้ด้วยเหมือนกัน
…
ส่วนซือฝูชิงก็กลับไปที่ค่ายฝึกเพื่อดูเด็กฝึกซ้อมเต้นต่อ
กว่าเธอจะเลิกงานก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว
ซือฝูชิงออกมาจากค่ายฝึก เธอลูบเอวตัวเองและกำลังจะสแกนรหัสคิวอาร์โค้ดบนรถจักรยาน ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงแตรรถยนต์
พอหันกลับไปก็เห็นรถคันสีขาวคุ้นตาจอดอยู่ข้างหลัง
เฟิ่งซานโผล่หน้าออกมาจากกระจกรถด้วยท่าทีสุภาพ “คุณซือ พี่เก้าให้ผมมารับคุณ”
“เจ้านายใจดีเกิน
