ไปนะ” ซือฝูชิงเลิกคิ้วก่อนเดินเข้าไปหาเขาอย่างไม่เร่งรีบ “ดูแลพนักงานดีอย่างนี้ ช่างเป็นเจ้านายที่น่ารักจริงๆ”
เฟิ่งซานอึกอักเล็กน้อย เขาไม่ได้ตอบรับอะไรเธอ
แต่หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเขาก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ
ทำไมตัวเขาเองถึงไม่ได้รับการปฏิบัติที่ดีในฐานะพนักงานบ้างล่ะ
ตอนที่เขาติดตามอวี้ซีเหิงก็ไม่เห็นมีใครมารับเป็นพิเศษอย่างนี้นี่นา
ซือฝูชิงมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอหรี่ตาพลางพูดขึ้นเสียงเนิบนาบ “นี่ไม่ใช่ทางไปอะพาร์ตเมนต์ของฉันนี่”
“อืม พี่เก้าบอกว่าพรุ่งนี้ให้ออกเดินทางตอนตีสี่ครึ่ง” เฟิ่งซานพูด “เพราะฉะนั้นคืนนี้คุณซือต้องไปค้างที่บ้านพี่เก้า”
ซือฝูชิงหุบยิ้มก่อนจะเอ่ยถามหน้านิ่ง “ตี สี่ ครึ่ง?”
เฟิ่งซานพยักหน้า “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ”
ซือฝูชิง “…”
มี มีมากด้วย
ต่อให้เป็นเมื่อก่อนเธอก็ไม่เคยใช้ต้องแรงงานเยี่ยงทาสเลย
เธอกำหมัดแน่น
ยังดีที่เฟิ่งซานพูดขึ้นมาได้ทันเวลา “พี่เก้าบอกเอาไว้ว่าจะเพิ่มเงินให้คุณซือ”
ซือฝูชิงเอนหลังพิงเบาะอย่างผ่อนคลาย ดวงตาจิ้งจอกของเธอโค้งมนลงอีกครั้งก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ “ก็น่าจะรีบบอกก่อน”
เฟิ่งซาน “…”
เขาไม่กล้าพูดอะไรเลยด้วยซ้ำ
เมื่อครู่นี้คุณซือ
