ท่าทางเหมือนอยากจะฉีกเขากับพี่เก้าออกเป็นชิ้นๆ
…
สามสิบนาทีต่อมารถก็จอดลงที่หน้าบ้าน
เดือนมีนาคมเริ่มเข้าฤดูใบไม้ผลิแล้วแต่อากาศยังคงหนาวอยู่ ในห้องโถงยังต้องเปิดเครื่องทำความร้อน
ผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟากำลังอ่านหนังสือ
เขาสวมเสื้อสเวตเตอร์สีขาวและกางเกงลำลอง แต่มันกลับซ่อนรูปร่างเพรียวบางและเอวคอดที่สมบูรณ์แบบของเขาเอาไว้ไม่มิด
เมื่อไม่มีชุดสูทแบบตะวันตกที่ช่วยเสริมบุคลิก ออร่าอันดุดันบนร่างของอวี้ซีเหิงก็ลดลงเล็กน้อย เขาดูเกียจคร้านนิดๆ แผ่ออร่าที่ทั้งเยือกเย็นทั้งนุ่มนวลออกมาจากตัว
ซือฝูชิงไม่กระดากอายที่จะมองเขานานๆ เพื่อชื่นชมความงดงามนั้นอย่างเปิดเผย
ในทางตรงกันข้าม อวี้ซีเหิงผู้เคยชินกับการเป็นที่จับจ้องอยู่แล้วกลับเงยหน้าขึ้นมาก่อน เขามองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้ากลับคืนไปบ้าง
ไม่ว่าตอนที่เขาเป็นฮ่องเต้อิ้นหรือตอนนี้ก็มักจะมีสายตาคอยเฝ้ามองเขาอยู่ตลอด เขาเลยไม่เคยนึกสนใจนัก
อย่างไรก็ตามคนธรรมดาทั่วไปจะไม่สามารถสบตากับเขาตรงๆ ได้
แม้แต่แม่ทัพที่รักษาชายแดนมาหลายปีก็ยังต้องระมัดระวังท่าทางเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกุลสตรีชนชั้นสูงเลย
อวี้ซีเหิงปิดหนังสือก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วย
