“ได้ งั้นก็เอาตามนั้น” โปรดิวเซอร์สูบบุหรี่อีก “จะได้เวลาแล้ว เตรียมอัดได้เลย”
ในห้องประเมินสิบนาทีหลังจากนั้น
ภายในห้องพัก เมนเทอร์ด้านการเต้นคนหนึ่งหันไปมองที่ว่างด้านข้าง “เมนเทอร์ซือคงจะไม่ได้เป็นอย่างที่ในเน็ตว่ากันจริงๆ ใช่มั้ย…เธอยังจะมาไหมเนี่ย”
“เธอจะมาหรือไม่มาก็เหมือนกันแหละ” เมนเทอร์ด้านการขับร้องหลีจิ่งเฉินเอ่ยอย่างเย็นชา “ถ้าเธอมาแล้วจะทำอะไรได้”
หลินชิงเหยียนเอ่ยตอบ “เมนเทอร์หลี เธอยังเด็กคงยังไม่คุ้นเคยกับวงการบันเทิง พยายามเข้าใจเธอหน่อยนะคะ”
“เมนเทอร์หลินไม่ต้องแก้ต่างแทนหรอก” หลีจิ่งเฉินนิ่วหน้าด้วยความรำคาญ “ในเมื่อไม่มีอีคิวก็ไม่ต้องอยู่มันแล้ววงการนี้”
นอกจากซือฝูชิงแล้ว เมนเทอร์คนอื่นๆ ต่างก็อายุมากกว่ายี่สิบห้าปีกันแล้วทั้งนั้น ซึ่งนับได้ว่าเป็นผู้อาวุโสในวงการแล้ว
ปีนี้หลีจิ่งเฉินเองก็อายุสามสิบสองปีแล้ว เขานั้นไม่เข้าใจวงการบันเทิงในตอนนี้เลยจริงๆ
ไม่เพียงแต่ความสามารถของศิลปินย่ำแย่ลงเรื่อยๆ เท่านั้น แต่พวกเขายังใช้กลยุทธ์เปรียบเทียบเพื่อผลประโยชน์ทางการตลาด ยิ่งพอได้มาเห็นว่าซือฝูชิงไม่แม้แต่จะปฏิบัติตามหน้าที่พื้นฐานของการเป็นเมนเทอร์อย่างนี้ เขาย่อมไม่มีความรู้สึกดี
