ใดๆ ให้ซือฝูชิงอยู่แล้ว
“ฉันเห็นในเน็ตพูดกันว่าเธอกำลังจะถูกคนตระกูลจั่วไล่ออกจากบ้าน” หลินชิงเหยียนขมวดคิ้วท่าทางเป็นกังวล “ถ้าเธอออกจากบ้านตระกูลจั่วแล้วก็คง…”
เสียงเปิดประตูขัดจังหวะคำพูดที่เหลือไปเสียก่อน
หญิงสาวสวมเสื้อเชิ้ตลายทางสีขาวเบจทับด้วยแจ็กเก็ตหนังสไตล์บารอก ขาคู่นั้นของเธอเรียวยาวแต่เครื่องสำอางที่แต่งแต้มบนใบหน้าหนาเกินไปมาก
พอหลินชิงเหยียนเห็นว่าเธอเข้ามาก็ชะงักไปทันที
ซือฝูชิงเดินช้าๆ ไปยังที่นั่งว่างโดยไม่สนใจสายตาของใครทั้งนั้น
เธอลากนิ้วผ่านใบบันทึกคะแนนพลางใช้นิ้วเรียวยาวหมุนปากกาเล่น
เธอไม่เคยอยู่ในวงการบันเทิงของต้าซย่ามาก่อนแต่จะลองเล่นดูหน่อยก็ได้
หลินชิงเหยียนหุบยิ้ม ออกอาการลังเลเล็กน้อย “เมนเทอร์ซือ?”
ซือฝูชิงเท้าคางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มให้ “มีอะไรเหรอ”
ตอนที่เธอยิ้ม ดวงตาจิ้งจอกของเธอก็โค้งขึ้นตาม รอยยิ้มบางเบาในแววตานั้นราวกับมีแสงพร่างพราวอยู่ข้างใน ราวกับทำให้น้ำแข็งและหิมะละลายได้ในทันที
ทั้งๆ ที่คนอื่นๆ มองเห็นใบหน้าแท้จริงของเธอได้ไม่ชัดเจนเท่าไร แต่การที่เธอนั่งอยู่ตรงนั้นเพียงแค่หันมายิ้มน้อยๆ ก็สามารถดึงดูดความสนใจของทุกคนได้อย่างง่ายด
