่อคำสั่งสอนของคุณปู่บ้าง
แต่เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับตนด้วยล่ะ
จั่วเสียนอวี้เลิกสนใจ เธอเบือนหน้าแล้วเดินจากไป
…
บนรถ
ซือฝูชิงนั่งอยู่ทางฝั่งซ้าย เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นไหว้ “เจ้านาย ขอบคุณที่เจ้านายเห็นแก่ที่ฉันยากจน กระทั่งรถโดยสารยังไม่มีปัญญานั่งเลยขับรถมารับ แต่ก่อนหน้านี้พวกเราตกลงกันไว้แล้วว่าเจ้านายจะไม่หักเงินเดือนฉันนะ”
เฟิ่งซานกระตุกยิ้มมุมปาก
เมื่อก่อนเขาเคยนึกกังวลกลัวว่าซือฝูชิงจะปองร้ายอวี้ซีเหิง เลยระแวดระวังอยู่บ้าง
แต่หลังจากรู้จักกันมาระยะสั้นๆ แล้ว เขาก็มั่นใจแล้วว่าซือฝูชิงรักเพียงเงินเท่านั้น
พอได้ยินเช่นนั้น อวี้ซีเหิงก็ขยับคิ้วเล็กน้อยก่อนจะวางหนังสือในมือลงแล้วยกมือขึ้นเท้าคางพลางจับจ้องเธอ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ไม่ใช่ว่าเพิ่งได้เงินหลายพันล้านมาจากตระกูลจั่วหรอกหรือ”
“ไม่ใช่เงินที่ฉันหาได้เองสักหน่อย” ซือฝูชิงเองก็ไม่ได้แปลกใจว่าทำไมเขาถึงรู้ ยกมือเท้าคางแล้วพูดต่อ “มีเพียงเงินที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงตัวเองเท่านั้นถึงจะใช้ได้อย่างวางใจ”
อวี้ซีเหิงไม่ได้ตอบกลับอะไร
เฟิ่งซานกระแอมไอสองที “คุณซือ เมื่อกี้เหมือนผมกับพี่เก้าเห็นคนในตระกูลจั่วท่าทางดูรีบร้อน เกิดเรื่
