ียบเฉย เขาหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดโต๊ะและเก้าอี้ก่อนจะพูดขึ้น “ซาลาเปาไส้ผักหนึ่งเข่ง”
เฟิ่งซานรีบเดินไปบอกเถ้าแก่และสั่งซาลาเปาไส้หมูให้ตัวเองอีกสองเข่ง
ไม่นานเข่งซาลาเปาก็ถูกยกมาเสิร์ฟ
“เอ๊ะ ดูไม่ออกเลยว่าเจ้านายจะติดดินขนาดนี้” ซือฝูชิงกัดซาลาเปาเข้าปากคำหนึ่ง “ฉันนึกว่าเจ้านายไม่กินอาหารข้างทางซะอีก”
ถึงขั้นสามารถจ่ายค่าบอดี้การ์ดได้เป็นแสนแบบนี้ต้องเกิดมาในตระกูลใหญ่แน่นอน
โดยปกติแล้วเหล่าคุณชายคุณหนูในตระกูลผู้ดีค่อนข้างจู้จี้เรื่องอาหารการกิน
อวี้ซีเหิงนิ่งไปสักพักก่อนเอ่ยตอบเสียงเรียบ “เรื่องแค่นี้เอง”
ถึงแม้จะจากโลกอดีตหนึ่งพันห้าร้อยปีมานานขนาดนี้แล้วแต่เขามักจะนึกถึงศึกสงครามในครานั้นอยู่บ่อยครั้ง
ทุกหย่อมหญ้าในสนามศึกล้วนเป็นแหล่งฝังศพที่ดีของวีรบุรุษ เหตุใดยังต้องส่งร่างกลับไปฝังที่บ้านเกิดอีกเล่า
ชีวิตเราพร้อมเผชิญกับความตายได้ทุกเมื่อ ฉะนั้นจะยังเรื่องมากว่าต้องกินอะไรอีกหรือ
“นั่นสิ” ซือฝูชิงตักโจ๊กเข้าปากไปอีกคำก่อนพูดเสียงเรียบ “หากเทียบกับเหล่าทหารศึกที่ประจำการอยู่แถบชายแดน นี่ถือว่าดีกว่ามากแล้ว”
แต่ไหนแต่ไรมาเธอไม่เคยเลือกกิน
เมื่อก่อนอยู่ในห้องทดลองครั้งหนึ่งก็เก็บตัวเ
