เวลาแบบนี้คนในบ้านตระกูลจั่วหลับสนิทหมดแล้ว
จั่วจงเหอจงใจรอให้ถึงเวลานี้ก่อนถึงค่อยเริ่มลงมือ
เขาเคลื่อนไหวเสียงเบามาก ทว่าซือฝูชิงกลับได้ยินอย่างชัดเจน
เธอเดินบนเส้นทางนักสู้มาตั้งหลายปี ต่อให้แค่กระดิกตัวนิดเดียวก็ไม่มีทางเล็ดลอดผ่านหูของเธอไปได้
ซือฝูชิงรู้ดีว่าหากเธอปล่อยตัวตามสบายเมื่อไรก็เหมือนมอบชีวิตไว้ในกำมือศัตรูเมื่อนั้น
นี่เป็นกฎเกณฑ์ที่เธอยึดมั่น
หญิงสาวขดตัวอยู่ในผ้าห่ม ดูท่าทางเหมือนหลับลึกไร้ซึ่งการป้องกันตัว
ตอนนอนซือฝูชิงจะอยู่ในสภาพหน้าสดเปลือยเปล่าปราศจากเครื่องสำอางใดๆ
ขนตายาวเป็นแพสวย ผิวขาวเนียนใสราวกับแค่เป่าหรือดีดก็ช้ำหมดแล้ว กระทั่งริมฝีปากก็ยังไร้การเติมแต่ง ชวนให้นึกถึงสาวงามในภาพวาดโบราณ
ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ศีรษะของจั่วจงเหอร้อนฉ่า เขากลืนน้ำลายลงคอแล้วรีบพุ่งตัวยื่นมือออกไป
แต่ซือฝูชิงเคลื่อนไหวเร็วกว่า
ทันใดนั้นเธอก็เบิกตา คว้าข้อมือของจั่วจงเหอไว้แล้วบิดแขน จากนั้นก็หยิบเศษขวดเบียร์แทงลงบนข้อมือของเขาอย่างแรง
ขณะที่เสียงร้องโอดครวญของจั่วจงเหอกำลังจะสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งบ้าน มือของซือฝูชิงก็พุ่งเข้าไปบีบคอของเขาไว้รวดเร็วปานสายฟ้า
เธอหัวเราะเสียงเย็
