นชา “ชู่ว เงียบหน่อยสิ”
เสียงทั้งหมดของจั่วจงเหอจึงติดอยู่ในลำคอ ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง สมองราวกับประมวลผลอะไรไม่ได้ไปชั่วขณะ
เขาไม่สามารถทำความเข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าได้อย่างสิ้นเชิง เวลานี้ทั้งร่างแข็งทื่อขยับเขยื้อนไม่ได้
ในความทรงจำของจั่วจงเหอ ซือฝูชิงเป็นเด็กเร่ร่อนที่กำพร้าพ่อแม่และต้องอาศัยคนอื่นเพื่อดำเนินชีวิต ตอนที่ท่านผู้เฒ่าจั่วยังอยู่ เขาก็หวั่นเกรงอยู่บ้าง
แต่พอท่านผู้เฒ่าจั่วจากไป ซือฝูชิงคงทำได้แค่ยอมถูกกดขี่ตามอารมณ์ของเขาเท่านั้น
หากไม่ใช่เพราะวันนั้นยัยนี่ยอมโดนกรีดข้อมือดีกว่ายอมโดนข่มเหง วันนี้เขาคงไม่ต้องเปลืองแรงเข้ามาในห้องแบบนี้หรอก
แต่ตอนนี้มันคืออะไร
ในหูของจั่วจงเหอเกิดเสียงดังวิ้งๆ พร้อมอาการชาวาบไปทั่วแขนขา
“ฉันเป็นคนชอบใช้วิธีทำมายังไงก็ตอบแทนคืนไปอย่างนั้น งั้นครั้งนี้เอาแค่นี้ละกัน” ซือฝูชิงชี้นิ้วพร้อมเสียงหัวเราะแผ่วเบา “แต่ครั้งหน้าคงเป็นตรงนี้แทน”
จั่วจงเหอรู้สึกเสียววาบไปทั้งครึ่งล่าง เขาอยากเปิดปากพูดแต่ถูกหญิงสาวบีบคอไว้อยู่เลยเปล่งเสียงออกมาไม่ได้
“วางใจเถอะ” ซือฝูชิงมองความหวาดกลัวของเขาออกเลยปลอบโยนด้วยความหวังดี “ฉันลองคำนวณ
